Een weekeind in het veld.

Foppe en ik hadden de gelegenheid drie dagen achter elkaar in het Tecklenburger Land bij een trainer van jachthonden te trainen. De omgeving is open, er zijn veel fazanten en hazen in het weiland. Er rijden nauwelijks auto's op de veldwegen. Met toestemming van de pachter van het jachtgebied en de boeren mochten we op bestemde velden met de honden oefenen. 

Het was koud, gedeeltelijk ook nat. Maar eigenlijk was het ideaal voor ons. De boeren kwamen nog niet aan toe de velden te bewerken omdat het te koud en nat was. Op vele velden lagen nog stoppels van de herfstoogst. Ideaal om de groei niet te verstoren en er waren ook vele hazen en vogels op het veld. 

Het was een groep van 3 Irish Setter, 1 Duitse Korthaar, 1 English Setter, 1 Weimaraner (korthaar) en 1 Stabij.

Foppe was de jongste. Omdat het training op maat was, hinderde dat niet. Ik mocht in overleg aan de sleep, zweet en het voorstaan oefenen. Ook aan de appel werd gewerkt.

Foppe brengt zijn eerste eend  vanaf

de eindpunt van een 300 meter lange sleepspoor.

Ik was benieuwd hoe Foppe omgaat met de eend. Hij had tot nu toe alleen de geur van de eend aan de endenveren van de dummy gesnuffeld. Tot mijn tevredenheid deed hij helemaal niet moeilijk. Ik hield de dode eend een tijdje in de hand. Foppe snuffelde wat daaraan. Dan heb ik ze Foppe in de vang gegeven met de opdracht 'apport'. Toen dit goed ging heb ik de drie stappen van het apporteren gedaan en ook dit ging prima. Toen heeft mijn collega een sleep van driehonderd meter met 3 winkels gelopen. Hij bleef ietsje verstopt bij het einde staan om te observeren hoe Foppe de eend op zou nemen. Tot mijn verbazing liep Foppe de sleep helemaal zuiver en aan het eind pakte hij de eend op en bracht ze naar mij. Het enige commando was in het begin 'zoek apport' terwijl ik een handbeweging over de bodem maakte waar de sleep begon.

Dit is wat anders dan in Nederland. Maar ik moest Foppe dit zo aanleren en hij begrijpt dat hij op de sleep moet.

Lekker spelen op het open veld.

Tussen de oefeningen door mochten de jonge honden met elkaar spelen. Heerlijk, zoveel uitloop! En als ze een haas opjaagden vond dit niemand erg, we hadden immers de toestemming om hier te vertoeven met de honden. Het is toch een feit dat honden nooit een haas kunnen bijbenen en hem kunnen pakken.

Foppe in het maisveld op zoek naar fazanten.

Voor het eerst hebben Foppe en ik de discipline 'voorstaan' mogen oefenen. Ik heb wel al over gelezen en gehoord. Maar hoe je dat een hond echt aanleert is bijzonder. Foppe en ik mochten in de akker van de jachtopzichter. Hij had met opzet de mais niet geoogst. Hij voert op deze manier de fazanten in zijn jachtgebied.

Toen ik de eerste ochtend op de akker ging heb ik zelf zeker 8 fazanten opgejaagd. Foppe begreep het gehele helemaal niet en liep achter de opvliegende vogels aan. Toen vond hij een hazenspoor en vervolgde die een tijd. Helemaal in de verte keerde hij dan om en kwam weer terug, alles in snel tempo.

De mais is niet geoogst en de vogels,

spreek fazanten, hebben hier een paradijs.

De tweede ochtend ging hij al met meer systeem en keek ook beter op mij. En het geluk was bij ons. Ik stond in de buurt van een fazant toen Foppe ook in de buurt kwam. Ik zag hoe hij bleef staan, de wind snuffelde en ik kon hem prijzen voor het staan. En dan vlog ze op, de vrouwtjes-fazant.

Voorlopig was dit de enige vogel die we vonden. Dus, toen we het veld afgespeurd hadden ging ik weer met Foppe terug, nogmaals zoekend. En weer bij toeval zag ik een fazantenhaan even tussen de maiskolven door en gelijk daarop Foppe in de buurt. En nogmaals bleef hij staan, had de wind in de neus gekregen en ik kon hem prijzen. Dan liep hij jammer genoeg nog dichter bij om te zoeken - en de haan vlog op.

Ik vond het leuk dat Foppe nu het commando 'sta' begrijpt. Maar het 'inschieten' zal hij wel blijven doen als ik het niet voldoende kan oefenen. En in mijn woonplaats zijn er geen vogels waar ik dat ook zo kan oefenen. Eigenlijk is het de bedoeling dat hij blijft staan totdat de jager klaar staat om de vogel af te schieten. En als de vogel opvliegt moet de hond blijven staan.

Foppe vies tot het middel, Bessel netjes schoon....

Foppe vond het prachtig om te struinen. Er waren heel veel hazensporen. En de jachtopzichter, spreek hondentrainer, gunde Foppe het speurwerk. Bessel bleef steeds een beetje in de buurt. Zo had ik ook twee totaal verschillend uitziende honden tegen de avond. Foppe had weer eens vier donkere benen en een donkere buik. Bessel bleef vrij schoon.

Met Bessel heb ik niet gewerkt, maar hij was wel steeds bij de pauzen en soms ook tussendoor in actie, hij snuffelde ook graag, maar bleef bij mij. Ik merk wel duidelijk dat hij minder behoefte heeft als de jongere honden om te hollen.

We hebben ook zweetsporen uitgewerkt. Daarvoor waren bosjes met heel veel verleidingen van hazen en vogels. Foppe deed het heel goed op de vochtige, slecht begaanbare grond. Ik kreeg wel vele takken in het gezicht omdat ongeacht de maat van de voorjager de zweetspoor gedeeltelijk dwars door een jonge bos ging...

Op de laatste dag heb ik Foppe nog op de proef gesteld met een kraai. Een collega heeft de laatste sleep met een kraai getrokken. Mooi overzichtelijk, over een straatje en door een berm met struiken, drie winkels en aan het eind op een totale afstand van ongeveer 350 meter heeft hij de kraai neergelegd. Het waaide vrij sterk, zeker niet goed om een ongeoefende hond te laten gaan. Maar ik vertrouwde Foppe en zijn goede neus. Hij had niet mogen kijken hoe de spoor gelegd werd.

Wederom stuurde ik Foppe met 'zoek apport'. En hij ging gedeeltelijk wel onzuiver (door de windverwaaingen) maar toen hij bij de kraai kwam treuzelde hij niet, neen, hij pakte ze op, draaide om en kwam snel (gedeeltelijk in galop) terug met de kraai in de vang.

Wat een mooie afsluiting van deze trainingsdagen!

Ja hoor, hij brengt de kraai zonder verder commando.

En toen lieten we de honden allemaal nog gezamenlijk spelen, voordat we aan de lange rit naar huis begonnen. Ineens zagen de Setters een haas in de verte, gingen daarop af en mijn Foppe natuurlijk mee. Dom was alleen dat Foppe nu zo vaak mocht 'jagen' dat hij van geen ophouden wist. Toen de Setters mooi op het fluitje terugkwamen was van Foppe natuurlijk geen spoor meer te bekennen. Niet een klein zwart-wit puntje aan de horizon. 

Zo heeft de hele groep een kwartier zitten wachten terwijl ik aan het fluiten was en eigenlijk van binnenin een beetje lachen moest over mijn rakker. 

Heerlijk ook, hoe hij dan aankwam, vliegend over de velden, in volle galop. Enkel mijn trainster vond dit niet leuk en heeft een hele tirade aan Foppe gehouden. Ze was meer op mij boos dat ik niet zelf met Foppe schold. Maar op Foppe heeft het veel indruk gemaakt dat ze zo boos was en hij drukte zich helemaal aan mij, tijdens het lopen. Ik moest moeite doen om ook nog wat strenge zinnen tegen Foppe te zeggen. Ze heeft wel gelijk, als ik zo intensief fluit en hij komt als hij wil, dan wordt dat nooit iets met zijn appel. De zwakste plek van Foppe en mij. Ik laat hem teveel door. Omdat ik van zijn streken hou. Maar omdat ongehoorzaam wel ook gevaarlijk is (vooral tijdens de jacht, maar ook in verband met treinen, auto's en fietser) moet en wil ik wel daaraan werken!

Ik hoop dat ik de gelegenheid krijg om weer eens mee te doen aan zulke trainingsdagen. Bedankt de organisatoren voor deze dagen!

Reünie van 't Leafke-nest.

Brigitte Elsman, de fokster van onze nieuwe huisgenoten nodigde ons voor de nestwandeling uit. Een leuke geste om de ontwikkeling van de honden ongedwongen te observeren tijdens de wandeling. En de eigenaren van de honden hadden ook de gelegenheid onderling het contact te verdiepen.

In een losloopgebied voor honden, in de buurt van Nijmegen, hebben we elkaar op een zondagnamiddag ontmoet.

Dank de moderne media wisten we al een heleboel van elkaars honden. Desondanks waren we allen reuzebenieuwd naar elkaars broertjes en zusjes.

Behalve Pongo, die nu in China woont, waren alle hier. Ook Dries, de vader en natuurlijk Imre, de moeder waren er. Daarnaast kwamen noch de drie andere honden van Brigitte, waaronder de oma van het nest.

Saar daagt Foppe uit.

Van het exterieur van het ras versta ik weinig. Daar wil ik me niet over uiten. Alleen is me opgevallen dat elk hondje over een mooie zeer lange en goed behaarde start beschikte. Dat hebben ze van de vader. Getekend waren alle anders en de haarstructuur was gedeeltelijk ook anders. De drie reuen Teun, Rinus en Foppe waren al in het nest de meest zwaren. Rinus scheen me nu de grootste, maar Teun en Foppe deden het niet veel onder. Shaan heeft prachtig gegolfd haar op de rug. Hij is wat kleiner dan de andere drie reuen. Saar heeft het kleinere kopje dan Amy, ik kon niet genoeg van krijgen om ze te observeren. Zo een zoet snoetje. Verder zijn de teefjes ongeveer gelijk groot. 

 

Saar vooruit, Teun en .... achteraan. Op de voorgrond ....?

Wat ik zag aan het gedrag van de honden was ik erg verbaast: ik dacht dat ik een extra exemplaar aan Foppe had. Maar nu herkende ik in alle hondjes de bewegingen van Foppe. Ook in het contact onderling was Foppe zes keer aanwezig. Alle eigenaren vertelden natuurlijk van hun nieuwe huisgenoot en ik herkende in de meeste verhalen mijn Foppe.

Grappig, ik heb nooit gedacht dat het karakter van vader en moeder zo zou doorwerken. De honden werden toch alle anders opgevoed en leven in verschillende gezinssamenstelling.

Saar en Foppe

Tot mijn spijt werkt niemand van de eigenaren zo intensief als ik met zijn hondje. Zo kan ik de voorkeuren en zwakten van Foppe niet vergelijken met de andere hondjes..

Dat het hele nest oostindisch doof is (als dat uitkomt) hebben we tijdens de wandeling ook gemerkt. Men zou toch denken dat Foppe dan meer appel zou hebben dan de anderen. Maar neen, hij deed gewoon met de rest mee en holde naar vreemde honden om even goeden dag te zeggen....

Toen we langs een bosje gingen met veel kleine boompjes ging Foppe even kijken of er niet wat was om te jagen. Hij was zeer zelfstandig zijn eigen weg gegaan, gelukkig had ik steeds een oog op hem. De anderen van het groepje merkten het niet, die liepen mooi met elkaar verder. Ik daarentegen bleef achter en had alle moeite om Foppe te bewegen nu niet op konijnen- of fazantenjacht te gaan. Misschien toch een klein verschil? De zelfstandigheid van Foppe door de training en de ervaringen in het bos?

Brigitte laat de honden smullen.

We waren vrij lang aan het wandelen. Tijdens een pauze met warme thee heeft Brigitte ons nog het een ander vertelt over het showen. De meesten van ons nemen deel aan de clubmatch in april. Ik ben benieuwd hoe de honden daar beoordeelt worden.

We zullen elkaar dan al in juni weer voor de fokkersdag ontmoeten...

Ondanks dat we al  met lenteweer hebben gerekend was het een leuke namiddag. De dag voor onze wandeling werd het koud en op die dag zelf was er een laagje sneeuw te zien in de omgeving Nijmegen. Ik vond dit heel mooi om foto's te maken en te wandelen. 

Bedankt Brigitte, voor het organiseren van deze namiddag!

Hiep hiep, hurra. Foppe is jarig!

Vandaag, 7 maart, is Foppe 1 jaar oud. Net was hij nog een pup en nu zijn we al en stuk op de weg om een goed functionerend team te worden.

Foppe is zeer aanwezig in mijn leven. Soms is hij de clown. Hij is zeer vrolijk en beweegt vaak heel grappig. Het is mijn eerste hond die met zijn voorpoten aandacht vraagt. Vooral als we ergens zitten komt hij en legt zijn poot op de knie. Toen ik ziek in het bed lag kwam hij me regelmatig opzoeken en zette zijn poot op het bed. Daarbij zuchtte hij en keek me aan. Soms duwte hij onverwachts zijn kopje onder het bedek.
Als ik ergens sta komt hij ineens vanaf achter, springt hoog en zet zijn voorpoten tegen mijn schouder aan, hij blijft dan een moment zo staan. Ondanks dat ik meestal daarvan schrik vind ik dit leuk en ga hem ook niet corrigeren.
Foppe heeft heel veel behoefte aan lichaamscontact. Dan is hij de charmeur. Hij gaat dan heel vragend kijken en drukt zijn lichaam heel dicht aan mijn lichaam. Het liefst zijn kopje onder het kin, net alsof hij mijn hartslag wil luisteren. Dit doet hij ook bij mijn man.

Foppe ongeveer 6 weken oud.

Soms komt het jachthondje in hem naar boven. Dan kan hij uren vanuit de woonkamer alles wat buiten vliegt en kruipt bespieden. Maar het liefst is hij buiten. In de grote tuin zit steeds ergens een vogel die men kan opjagen. Ook woelmuizen zijn er voldoende om iedere dag wel een of twee grote kuilen te graven...

Het eerste verkennen van het nieuwe thuis.

En het leukst vindt hij, geloof ik, met mij naar de hondetraining te gaan. Daar vindt hij de trainster groots. Elke keer holt hij bij aankomst op de trainingsplaats naar haar toe. Dan staat hij aan haar op en begroet haar met veel vreugde.
Maar hij wil ook uitgedaagd worden. Als mij met een oefening niet lukt, bij Monika, de trainster gaat het ineens. Haar geheimpje? Hondefluisteraar?

Het bos, daar waar zoveel te kijken en snuffelen valt...

Moe, maar al nieuwe streken aan het verzinnen...

Leuk, deze tunnel, Foppe leerde al heel snel

dat aan het andere eind snoepjes wachten...

Foppe liep al na een keer oefenen helemaal alleen over de brug.

Foppe's eerste opdracht bij ons was het deurtje zelf te openen. In het begin alleen naar buiten, toen dat lukte moest hij ook leren weer naar binnen te komen. Heel praktisch, het ging samen met zindelijk maken.

Alles wat niet vastgeschroefd is, kan men dragen...

Het eerste eendagskuiken. Eerst onderzoeken,

maar eenmaal een hapje genomen en het gaat zo erin.

Het mocht toen noch niet, maar was wel leuk,

 Bessel achteraan lopen door het hele huis.

Staartje omhoog, lange stapjes, Freesbee

 goed in het bekje, hij had Bessel dat ding afgepakt!

En ook Foppe daagt graag uit. Bessel, mij en mijn man. En hondje, dat bij elk contact lijkt op een champagnefles die net geopend wordt. Men kan de knal en het spectacel niet missen.
 

Wat zal ik nu verzinnen?

In de tuin,  Foppe heeft de kuil onder het hek gevonden voordat ik ze zag.

Ook bij Foppe kwam de fokster Brigitte met Mama Imre op visite. Foppe herkende de beiden meteen en was door de dolle heen. Hij danste en holde rond in de woonkamer. Ik was blij toen we naar buiten konden zodat hij betere grond onder de voeten kreeg. Foppe daagde natuurlijk Imre gelijk uit. Deze liet zich niet in de maling nemen en wees Foppe goed terecht. Omdat net een loopse teef in de buurt was heb ik Bessel tijdens de wandeling aan de riem moeten nemen. Maar Imre en Foppe konden heerlijk rond snuffelen en Foppe liet zien dat hij vrij zelfstandig kon functioneren. Hij kleefde niet en was zeer attent op alles wat bewoog in de berm en bomen. Ook luisterde hij redelijk goed. Van de relatie met mij heeft ze niet erg veel meegekregen omdat Foppe zeer opgewonden was. Desondanks hoop ik dat Brigitte tevreden is met zijn ontwikkeling.

Met Mama Imre en Bessel aan het pootje baden.

Het vogelvoer ruikt naar vet, mmmmhhhh lekker!

Vogeltjes kijken

Hier pak dan aan, de stinkende, vieze kraai!

Heel fijn is het dat hij nu ook een echt maatje voor Bessel is. Deze is uit zijn hondse eenzaamheid gerukt en heeft eindelijk plezier met Foppe. Leuk ook is de verandering te zien hoe Bessel steeds meer de baas wordt en minder tolerant is. Foppe heeft al enkele keren het nakijken gehad met voer. Aan de voerbak is het voor beiden duidelijk dat geen geruzie is als ik hun beiden tegelijk te eten geef. Maar als ik hun een bot geef heeft Bessel met zijn sterke kaak hem steeds als eerste op. En dan gaat hij naar Foppe toe, gromt en pakt hem de bot af....

Gelukkig is Bessel verder zeer verdraagzaam. Ik ben niet bang dat ik echt problemen krijg. Foppe weet zijn plaats. En hij is slim, hij gaat daar niet om vechten.

Ha Bessel, kom speel met mij!

Lentezon

Eindelijk weer eens mooi weer!
Het fototoestel moet dan beslist mee als ik met de honden ga wandelen. Intussen is het toch een beetje een hobby geworden om foto's te schieten. Ik neem dan ook de tijd om de honden wat extra oefeningen te laten doen.

Maatjes.

Foppe reageert en loopt steeds sneller dan Bessel.

Ik heb een dummy meegenomen en wilde deze hier in het hoge gras tussen de bomen gaan afleggen. De honden moesten zitten en wachten. Ik was net 30 meter van hen vandaan en wilde de dummy afleggen. Maar ineens huppelde een haas een meter van mij vandaan. De honden hadden mij in het vizier. En nu natuurlijk de haas ook. Ooooeeeeiiii....

Van Foppe was me bekend dat hij snel kon lopen. Maar ineens was Bessel heeeel erg snel en hij voerde de jacht aan. Gelukkig kon ik ze in de buurt houden met mijn stem en fluiten. Of was het zo dat de haas helemaal niet verder ging en zich ergens verstopte? Ik weet eigenlijk te weinig over hazen. Het geheel duurde zo ongeveer 5 minuten, maar voor mijn doen te lang. 

Een gelukkige toeval wilde dat mijn fototoestel op serie ingesteld was en af ging. Anders zal ik geen foto's hebben. Op zo een moment heeft men geen tijd om foto's te maken en enkel maar de belangstelling om de honden weer onder controle te krijgen.

Rechts Bessel, achter Foppe. Van de haas geen spoor, 

maar net liep hij wel hier langs.

Noch steeds Bessel vooraan.

Hoe snel kan toch die vast blinde Bessel

tussen de bomen door hollen!

Intussen accepteert Bessel lichaamscontact met Foppe. Vaak zie ik ze beiden naast elkaar hollen. Foppe is weliswaar ondergeschikt, maar gebruikt zijn lichaamstaal op een onnozele manier, zodat Bessel intussen zelfs overdag momenten heeft, waar hij Foppe de snuit likt. Foppe is steeds heel spontaan en doet het terug.

Zij aan zijn.

Foppe neemt een voetbad. Hij heeft net een jagdpartijtje achter de rug.

Vandaag wilde ik weer eens iets nieuws uitproberen. Ik wilde de dummy in het water leggen en kijken of Foppe hem dan ook uithaalt en apporteert. Ik koos daarvoor een plekje waar hij van de oever de dummy zo kon pakken zonder te moeten zwemmen. De dummy drijft op het water. Maar ik leegte hem op het mos dat aan de oever onder water was. Zo kon de dummy niet wegdrijven. 

De eerste keer een dummy uit het water halen.

Een nieuw gebied, een lange afstand. En toch apporteren.

Later kwam ik op een weiland. Hier wilde ik een nog langere afstand uitproberen. In het totaal waren het dan toch iets van 200 meter, waar Foppe de dummy moest ophalen. Hij keek vrij zittend toe, hoe ik de dummy wegbracht. Toen ik hem stuurde, ging hij de gewone afstand goed, dan keek hij rond. Maar omdat het een witte dummy was, kon hij deze goed zien en ging in galop verder. Op mijn fluiten naam hij hem op en bracht hem ook grotendeels in galop terug.

Zooooo ver!

Ja, hier....

Van deze wandelingen, waar ik bij gelegenheid een oefening inbouw, zijn de honden meer vermoeid dan als ze alleen maar snuffelen en vrij of aan de riem gaan. Foppe heeft, sinds ik met hem oefeningen doe, nog maar zeer weinig gesloopt. En ik kan steeds meer eisen aan hem stellen.

Voor mij is het praktisch omdat ik dan niet nog extra ergens naartoe moet rijen om te trainen. En het is voor de relatie met de honden erg leuk. Je wordt steeds meer een team.