Showen

Mijn vrolijke, wilde Foppe showen? Het zou echt moeten, tenminste twee keer, de eerste keer op de Clubmatch. Bijna alle eigenaren van het hele nest hebben het afgesproken. Brigitte, de fokster, vond het natuurlijk super!

Foppe had wel zin in om op reis te gaan. Hij wist al lang dat iets ging gebeuren, er stond tenslotte veel bagage in de hal....

Om half zes 's ochtends, het was noch donker toen ik de honden uitliet, heeft Foppe wel eerst zin in gehad om reeën te jagen. Maar pech voor Foppe, ik had hem aan de riem. 

Toen de auto startklaar was mocht Foppe eindelijk erin. Ik moest hem geen twee keer uitnodigen. Enkel Bessel vond het niet best, alleen thuis te blijven. 

Tom-Tom heeft aangegeven dat ik 1 uur en 52 minuten over zou doen. Dit klopte ongeveer. Ik wist ook dat in de buurt van de Hanzehal voldoende uitlaatgroen was om de hond even te laten springen na de lange rit.

Mooi op tijd kon ik nog informeren hoe ik aan de startnummer kwam, in welke ring we moesten presenteren en hoe de gang van zaken was. Het was immers 9 jaar sinds ik met Bessel een keer op een Clubmatch geshowd had. 

Foppe was thuis al gewend aan de linnen reisbench. Hij was heel braaf en volgzaam. Toonde geen nervositeit en was ook niet vermoeid van de rit. Hij had voornamelijk geslapen tijdens de rit. Hij is de laatste maanden heel veel auto gereden. Nu kon ik hem zo in de bench laten liggen en ik kon ook wat rondlopen zonder hem overal mee te nemen. 

Kort voor het begin zag ik dan eindelijk de eigenaren van Rinus, Teun, Amy en Saar. Onze groep voor de Reuen Jeugdklas telde 23 deelnemers. De groep van de Teven Jeugdklas telde 21 deelneemster. Best veel, dit betekent lang wachten.  

Gelukkig kwamen onze groepen gelijk in het begin aan de beurt en Foppe en ik kregen de nummer die als tweede moest/mocht showen.

wachten totdat de Keurmeester iedereen goeden dag heeft gezegd

Foppe heeft geleerd te zitten naast mij,

dus paaien met snoep... hij moet staan!

achteraf heeft de Keurmeester me in het oor gefluisterd

dat dit hondje nog veel meer expressie kan tonen...

Ik heb met mijn camera geprobeerd foto's te maken tijdens het lopen met de honden. Maar de camera heeft blijkbaar niet voldoende pixels om scherpe foto's te maken in de hal. Ook een lieve bekende die van mij probeerde foto's te maken lukte het niet.

Rinus laat de tandjes bekijken

Rinus en vrouwtje wachten af, de keurmeester is aan het dicteren...

Teun met zijn baas. Zo veel deelnemers, da gaat men beter

relaxen... totdat men aan de beurt is!

Gesprek tussen mannen

noch even staan, dan eindelijk zijn we klaar - of nog niet!

Met plezier hebben we kort nadat we de ring hebben verlaten kunnen lezen dat onze drie honden een U voor uitmuntend gescoord hadden. Dus dit betekende dat we nogmaals een rondje mochten lopen. In de tussentijd kwamen de beide dames en vertelden dat ze al klaar waren met showen. Hebben we helemaal gemist. Amy had een ZG en Saar een U gescoord! Gefeliciteerd!

Bij de Teven Jeugdklas liepen 21 deelneemster en er werden 7 U en 10 ZG gegeven.

De tweede ronde lopen ging vrij snel. Ik liep op een na laatste uit de ring. En dan werden die vier beste plaatsen verdeeld. Het was duidelijk dat deze keurmeester de honden die wat hoog op de poten waren de voorkeur heeft gegeven. Dit heb niet alleen ik opgemerkt, ik hoorde het ook nog van anderen deelnemers.

Bij de Reuen Jeugdklas liepen 23 deelnemer en er werden 10 U en 8 ZG gegeven. Wat me wel opgevallen is dat maar een van de 5 nakomelingen van de oom vaderszijde in dezelfde klas met een U gescoord heeft. Bij de teven is geen nakomeling van de oom vaderszijde aan staart gegaan.

De vereniging heeft een onderzoek op PDA (erfelijke aandoening op open ductus botalli) geregeld. Jammer genoeg hebben zich enkel 30 personen aangemeld, maar eenmaal daar hebben dan toch bijna alle deelnemers (ca. 200 honden) gedacht dat nog wel even snel te doen. Ik heb me braaf aangemeld, maar moest desondanks 1 uur een 30 minuten wachten op mijn beurt. Heb daardoor heel veel van het showen gemist en heb ook heel weinig contact met de nesteigenaren gehad. Het onderzoek stelde niet veel voor. Het bloed prikken hebben de dames zonder scheren gedaan. Foppe vond het niet leuk en stribbelde iets tegen, hij moest 2 keer geprikt worden.

Naturlijk ging ik nog de stand van JWC (Jacht- en Werkcommissie) bezoeken en kon nog enkele vragen kwijt. 

Dan ging ik het rapport van Foppe halen: 

                                     Reu van ruim 1 jaar,

                                     iets gestrekt totaalbeeld 

                                     Goed hoofd, oog oor en gebit met goede expressie

                                     Prima ontwikkelde romp

                                     Krachtige benen en voeten met correcte hoekingen

                                     Gangwerk is krachtig en royaal 

                                     Vacht moet nog verder ontwikkelen (sluiker worden) 

                                     Prima karakter

Leuk, ik was echt blij met dit rapport.

Ik bekeek dan nog de kind-hondshow war Lizemijn Huisman de Jong (9 jaar) met Rinus mee gedaan heeft. Daarna heb ik het hele programma in de Erering bijgewoond. Het was best indrukwekkend en interessant omdat ik me in de hele populatie Stabijhoun verdiept had voordat ik Foppe kreeg. Zo is dat, als het hart voor het ras slaat!

Bekaf ben ik thuis aangekomen. Foppe lag driekwart van de rit op de rug en hield zich met de poten aan de bench vast. Ook hij was moe. Bessel lag volgens mijn man de hele dag voor de deur aan het slapen. Pas nu kwam weer leven in hem en hij begon met Foppe te spelen. Ik heb enkel nog een soepje gegeten en daarna ging ik slapen totdat het weer tijd was de honden uit te laten....

Een dagje training samen met andere Stabij's en Wetters.

Als je in Duitsland een jachthond hebt en je wilt en jachtproef doen moet je in het bezit van een jachtdiploma wezen. Omdat ik geen jachtexamen heb gedaan kan ik dus in Duitsland niet starten voor een proef.

Ik heb ook vastgesteld dat de jachtproeven in Duitsland en Nederland verschillen. In Nederland werk je op een proef met dood, koud wild dat een helper opgooit. In Duitsland moet je zelf een eend schieten die je hond meteen moet halen. In hogere proeven wordt ook met dode vossen gewerkt.

Het lijkt me jammer om geen jachtproeven met Foppe te doen. En zo heb ik me voor een training van de Nederlandse Vereniging Stabij- en Wetterhounen (NVSW), waar ik lid van ben, aangemeld. Het was een trainingsdag 'Working Test' en er werd alleen het apporteren en steadiness getraind.

Op die ochtend was het erg koud. Al half maart en er was in Vlissingen nog sneeuw op de straat! Een deelneemster uit België was gelukkig al de dag tevoren naar Nederland vereist. In België was er op die dag chaos op de straat door de sneeuw .

We hadden geluk in de buurt van Nijmegen, er was alleen een harde, koude wind. Maar het bleef droog.

Met een beker warme koffie, thee of chocomelk en een plakje cake werden we verwelkomd. Wat is dat toch een verschil met Duitsland! Daar komt men niet eens op het idee!

De jonge reu wil graag werken - of spelen?

In de ochtend gingen we een parcours lopen waar we op elke post verschillende oefeningen/spelletjes gingen doen. Het ging om de gehoorzaamheid van de hond en de samenwerking van hond en baas. De honden waren allen verschillend gevorderd. De jongste was maar net 6 maanden. De verst gevorderden hadden al de jachtproef B gedaan. Maar iedereen kond wat voor zich opsteken.

 

Op een post hebben we het rollende fluitje gebruikt om de hond te laten zitten. We hebben de eerste stappen van de oefeningen ter plaatse gedaan en wat handvatten voor het verdere training gekregen. 

De tweede post was het apporteren. Een makkie voor Foppe. Alleen was nieuw, dat iemand anders het apport gaat opgooien, maar dit heeft hier op een afstand van 10 meter geen extra reactie bij Foppe teweeg gebracht.

Bij de derde post ging het om het gehoorzaam zijn. Je moest de hond een voerbak met een lekker brokje voorhouden en hem eruit laten eten. Dan moest je de voerbak weggooien. De hond mocht eerst naartoe gaan als je hem het commando gegeven had. Als hij 'wegschot' was de voerbak leeg. Als hij bleef zitten ging de helpster naartoe en legde een brokje erin.

 

Hanneke instrueert en de bazin probeert

haar hond te vertellen wat hij te doen heeft.

Bij de vierde post ging het om het aansturen met de hand. We gingen een apport steeds op dezelfde plek terugleggen en de hond moest het enkele keren steeds vanuit een andere plek gaan halen. Je oefent daarmee, dat de hond op je hand begint te letten, zodat je hem naar een punt kunt sturen.

Deze oefening was moeilijker voor Foppe. Hij heeft blijkbaar mijn hand nog niet in verbinding gebracht met het vooruitsturen naar de dummy. Hij liep dus tot dusver steeds daarnaar toe, waar ik vandaan kwam, daar waar ik het apport neergelegd had. Interessant, daarom lukte het me ook niet, om hem vooruit te sturen! Ik heb dat al zo vaak geoefend, en als ik ergens naartoe liep en terug ging lukte dat. Maar zo in het vrije op een straat of zo lukte het niet!

Na de lunch in de kou gingen we een proef oefenen/nabootsen. De honden die al apporteerden gingen in een groep, de anderen vormden de tweede groep.

Reuzebenieuwd hoe Foppe het ging doen, liepen we samen naar de startpunt. Gauw merkte ik hoe een hond een gewoontedier is. Als je iets getraind hebt op een bepaalde manier moet je het eerst omzetten als je weet dat de afloop iets anders is als hoe je voornamelijk getraind hebt. Foppe begreep niet goed dat ik niet een apport ging neerleggen maar dat een helper het opgooide. Bij het eerste apport zag ik hoe de helper het opgooide. Maar hoe het neergevallen is heb ik niet gezien omdat het achter een klein heuveltje op de grond terecht kwam. Foppe begreep helemaal niet dat hij daar op letten zou. Ik kon Foppe niet sturen omdat hij niets gezien heeft en niet op mijn hand lette/spreek mijn teken met de hand niet begreep. Toen hij bij het tweede apport eenmaal het apport in het vizier had, ging hij het correct opnemen en brengen. De helper waren verbaast over dit gedrag. Ze vroegen me ook direct of ik dit nog niet geoefend had. Ze waren wel blij en verbaast hoe Foppe de dummy bij de tweede oefening zuiver opgenomen en mij aangeboden had.
Dus aan mij, om met helpers in Duitsland dit onderdeel te oefenen.


Na enkele heel goede en minder succesvolle teams aan het werk gezien te hebben was de namiddag al om.

Na het werken nog een korte wandeling

over de strand. Het water was ijskoud.

Na een evaluatie een aansluitend een kort wandelingetje aan het water hebben we afscheid genomen. Ik heb heel veel gezien en geleerd. Bedankt alle organisatoren en helpers!