Hiep hiep, hurra. Foppe is jarig!

Vandaag, 7 maart, is Foppe 1 jaar oud. Net was hij nog een pup en nu zijn we al en stuk op de weg om een goed functionerend team te worden.

Foppe is zeer aanwezig in mijn leven. Soms is hij de clown. Hij is zeer vrolijk en beweegt vaak heel grappig. Het is mijn eerste hond die met zijn voorpoten aandacht vraagt. Vooral als we ergens zitten komt hij en legt zijn poot op de knie. Toen ik ziek in het bed lag kwam hij me regelmatig opzoeken en zette zijn poot op het bed. Daarbij zuchtte hij en keek me aan. Soms duwte hij onverwachts zijn kopje onder het bedek.
Als ik ergens sta komt hij ineens vanaf achter, springt hoog en zet zijn voorpoten tegen mijn schouder aan, hij blijft dan een moment zo staan. Ondanks dat ik meestal daarvan schrik vind ik dit leuk en ga hem ook niet corrigeren.
Foppe heeft heel veel behoefte aan lichaamscontact. Dan is hij de charmeur. Hij gaat dan heel vragend kijken en drukt zijn lichaam heel dicht aan mijn lichaam. Het liefst zijn kopje onder het kin, net alsof hij mijn hartslag wil luisteren. Dit doet hij ook bij mijn man.

Foppe ongeveer 6 weken oud.

Soms komt het jachthondje in hem naar boven. Dan kan hij uren vanuit de woonkamer alles wat buiten vliegt en kruipt bespieden. Maar het liefst is hij buiten. In de grote tuin zit steeds ergens een vogel die men kan opjagen. Ook woelmuizen zijn er voldoende om iedere dag wel een of twee grote kuilen te graven...

Het eerste verkennen van het nieuwe thuis.

En het leukst vindt hij, geloof ik, met mij naar de hondetraining te gaan. Daar vindt hij de trainster groots. Elke keer holt hij bij aankomst op de trainingsplaats naar haar toe. Dan staat hij aan haar op en begroet haar met veel vreugde.
Maar hij wil ook uitgedaagd worden. Als mij met een oefening niet lukt, bij Monika, de trainster gaat het ineens. Haar geheimpje? Hondefluisteraar?

Het bos, daar waar zoveel te kijken en snuffelen valt...

Moe, maar al nieuwe streken aan het verzinnen...

Leuk, deze tunnel, Foppe leerde al heel snel

dat aan het andere eind snoepjes wachten...

Foppe liep al na een keer oefenen helemaal alleen over de brug.

Foppe's eerste opdracht bij ons was het deurtje zelf te openen. In het begin alleen naar buiten, toen dat lukte moest hij ook leren weer naar binnen te komen. Heel praktisch, het ging samen met zindelijk maken.

Alles wat niet vastgeschroefd is, kan men dragen...

Het eerste eendagskuiken. Eerst onderzoeken,

maar eenmaal een hapje genomen en het gaat zo erin.

Het mocht toen noch niet, maar was wel leuk,

 Bessel achteraan lopen door het hele huis.

Staartje omhoog, lange stapjes, Freesbee

 goed in het bekje, hij had Bessel dat ding afgepakt!

En ook Foppe daagt graag uit. Bessel, mij en mijn man. En hondje, dat bij elk contact lijkt op een champagnefles die net geopend wordt. Men kan de knal en het spectacel niet missen.
 

Wat zal ik nu verzinnen?

In de tuin,  Foppe heeft de kuil onder het hek gevonden voordat ik ze zag.

Ook bij Foppe kwam de fokster Brigitte met Mama Imre op visite. Foppe herkende de beiden meteen en was door de dolle heen. Hij danste en holde rond in de woonkamer. Ik was blij toen we naar buiten konden zodat hij betere grond onder de voeten kreeg. Foppe daagde natuurlijk Imre gelijk uit. Deze liet zich niet in de maling nemen en wees Foppe goed terecht. Omdat net een loopse teef in de buurt was heb ik Bessel tijdens de wandeling aan de riem moeten nemen. Maar Imre en Foppe konden heerlijk rond snuffelen en Foppe liet zien dat hij vrij zelfstandig kon functioneren. Hij kleefde niet en was zeer attent op alles wat bewoog in de berm en bomen. Ook luisterde hij redelijk goed. Van de relatie met mij heeft ze niet erg veel meegekregen omdat Foppe zeer opgewonden was. Desondanks hoop ik dat Brigitte tevreden is met zijn ontwikkeling.

Met Mama Imre en Bessel aan het pootje baden.

Het vogelvoer ruikt naar vet, mmmmhhhh lekker!

Vogeltjes kijken

Hier pak dan aan, de stinkende, vieze kraai!

Heel fijn is het dat hij nu ook een echt maatje voor Bessel is. Deze is uit zijn hondse eenzaamheid gerukt en heeft eindelijk plezier met Foppe. Leuk ook is de verandering te zien hoe Bessel steeds meer de baas wordt en minder tolerant is. Foppe heeft al enkele keren het nakijken gehad met voer. Aan de voerbak is het voor beiden duidelijk dat geen geruzie is als ik hun beiden tegelijk te eten geef. Maar als ik hun een bot geef heeft Bessel met zijn sterke kaak hem steeds als eerste op. En dan gaat hij naar Foppe toe, gromt en pakt hem de bot af....

Gelukkig is Bessel verder zeer verdraagzaam. Ik ben niet bang dat ik echt problemen krijg. Foppe weet zijn plaats. En hij is slim, hij gaat daar niet om vechten.

Ha Bessel, kom speel met mij!

Lentezon

Eindelijk weer eens mooi weer!
Het fototoestel moet dan beslist mee als ik met de honden ga wandelen. Intussen is het toch een beetje een hobby geworden om foto's te schieten. Ik neem dan ook de tijd om de honden wat extra oefeningen te laten doen.

Maatjes.

Foppe reageert en loopt steeds sneller dan Bessel.

Ik heb een dummy meegenomen en wilde deze hier in het hoge gras tussen de bomen gaan afleggen. De honden moesten zitten en wachten. Ik was net 30 meter van hen vandaan en wilde de dummy afleggen. Maar ineens huppelde een haas een meter van mij vandaan. De honden hadden mij in het vizier. En nu natuurlijk de haas ook. Ooooeeeeiiii....

Van Foppe was me bekend dat hij snel kon lopen. Maar ineens was Bessel heeeel erg snel en hij voerde de jacht aan. Gelukkig kon ik ze in de buurt houden met mijn stem en fluiten. Of was het zo dat de haas helemaal niet verder ging en zich ergens verstopte? Ik weet eigenlijk te weinig over hazen. Het geheel duurde zo ongeveer 5 minuten, maar voor mijn doen te lang. 

Een gelukkige toeval wilde dat mijn fototoestel op serie ingesteld was en af ging. Anders zal ik geen foto's hebben. Op zo een moment heeft men geen tijd om foto's te maken en enkel maar de belangstelling om de honden weer onder controle te krijgen.

Rechts Bessel, achter Foppe. Van de haas geen spoor, 

maar net liep hij wel hier langs.

Noch steeds Bessel vooraan.

Hoe snel kan toch die vast blinde Bessel

tussen de bomen door hollen!

Intussen accepteert Bessel lichaamscontact met Foppe. Vaak zie ik ze beiden naast elkaar hollen. Foppe is weliswaar ondergeschikt, maar gebruikt zijn lichaamstaal op een onnozele manier, zodat Bessel intussen zelfs overdag momenten heeft, waar hij Foppe de snuit likt. Foppe is steeds heel spontaan en doet het terug.

Zij aan zijn.

Foppe neemt een voetbad. Hij heeft net een jagdpartijtje achter de rug.

Vandaag wilde ik weer eens iets nieuws uitproberen. Ik wilde de dummy in het water leggen en kijken of Foppe hem dan ook uithaalt en apporteert. Ik koos daarvoor een plekje waar hij van de oever de dummy zo kon pakken zonder te moeten zwemmen. De dummy drijft op het water. Maar ik leegte hem op het mos dat aan de oever onder water was. Zo kon de dummy niet wegdrijven. 

De eerste keer een dummy uit het water halen.

Een nieuw gebied, een lange afstand. En toch apporteren.

Later kwam ik op een weiland. Hier wilde ik een nog langere afstand uitproberen. In het totaal waren het dan toch iets van 200 meter, waar Foppe de dummy moest ophalen. Hij keek vrij zittend toe, hoe ik de dummy wegbracht. Toen ik hem stuurde, ging hij de gewone afstand goed, dan keek hij rond. Maar omdat het een witte dummy was, kon hij deze goed zien en ging in galop verder. Op mijn fluiten naam hij hem op en bracht hem ook grotendeels in galop terug.

Zooooo ver!

Ja, hier....

Van deze wandelingen, waar ik bij gelegenheid een oefening inbouw, zijn de honden meer vermoeid dan als ze alleen maar snuffelen en vrij of aan de riem gaan. Foppe heeft, sinds ik met hem oefeningen doe, nog maar zeer weinig gesloopt. En ik kan steeds meer eisen aan hem stellen.

Voor mij is het praktisch omdat ik dan niet nog extra ergens naartoe moet rijen om te trainen. En het is voor de relatie met de honden erg leuk. Je wordt steeds meer een team.

Apporteren is leuk!

Intussen heeft Foppe het apporteren al aardig geleerd. Vandaag wilde ik eens proberen om foto's te maken ervan.

Niet makkelijk, omdat ik de hond ergens moest laten zitten, het apport wegbrengen, mij in positie brengen (op de knie zittend en gebukt, wegens de achtergrond) en dan nog de hond dirigeren terwijl ik aan het fotograferen was. Foppe deed enthousiast mee, hij is het klikken van de fotoapparatuur al gewend... en mijn rare posities vindt hij steeds een uitdaging om lol te maken... Hij begreep: zitten, dan hollen naar het apport en dan hollen naar het vrouwtje! 

Natuurlijk herhaalden we het gehele enkele keren en Foppe vond het geen enkel probleem. 

Thuis aangekomen, bij het bekijken van de foto's was ik dan wel wat teleurgesteld over de scherpte, en ik heb Foppe op een foto de voet afgesneden(!), maar met de actie van Foppe was ik tevreden.

Daarom wil ik ze jullie wel laten zien.

Hollen!

Opnemen.

Herhalen, met dezelfde enthousiasme.

Opnemen en terug.

Start omhoog, en hollen.

Hier dan, geen probleem voor mij!

Foppe wil actie!

De laatste dagen was het heerlijk koud, elke dag sneeuwde het een beetje en op zondag scheen zelfs de zon. Het uitlaten van de honden was meer dan pret. Bij dit weer was het geen straf in de kou te oefenen aan de appel onder het wandelen. 

Appel en loslaten - een moeilijke discipline. Het is best vermoeiend en vraagt een heleboel discipline van mij zelf. Ik moet tenslotte alleen iets vragen als ik ook doorzet en de oefening afmaak. Hoe snel ben ik geneigd om met het halve resultaat tevreden te wezen. Maar dat hebben de honden erg snel door en na een paar keer testen ze hoe ver ze kunnen gaan. 

Foppe vindt het prachtig door de sneeuw te hollen.

Intussen kan ik de honden al goed lezen. Geen dag is hetzelfde. Maar gelukkig merk ik aan Foppe al heel snel als een ree in de buurt is. Afgelopen week ben ik in de avondschemering gaan lopen in het bos. Ineens ging Foppe met het kopje hoog snuffelen en ik heb beide honden daarop aan de riem genomen. Nog geen minuut later zag ik een reebok 10 meter van ons huppelen. 

Vandaag liet ik zoals gewoon de honden met veel appel-oefeningen tussendoor vrij lopen. Ze blijven intussen vrij braaf op de weg en bewegen rond 10 meter om mij heen. Als eentje verder gaat of blijft snuffelen wordt gefloten. Als er geen reactie komt la ik de hond die in mijn buurt is zitten en ga ik de ander ophalen. Met de sanctie, dat hij verbaal kort gecorrigeerd wordt en aan de lijn een paar oefeningen moet doen. Streng, niet boos of onvriendelijk.

Bessel en Foppe

Afgelopen week hebben we tijdens de lessen van de jachttraining het veldwerk geoefend. Dat betekent dat de hond en de voorjager samen door het veld lopen. De hond moet fazanten en konijnen vinden en voorstaan. Foppe vond het prachtig. Hij holde zich de long uit het lijfje (bleef nauwelijks staan) ondanks dat hij het voor de eerste keer deed. Hij vond toen niets, maar had wel veel geuren opgedaan. 

Vandaag dus, toen we bij een veldje kwamen wilde hij ineens weer gaan zoeken. Totaal zonder begrip keek hij me aan toen ik het door had en hij al midden tussen de hekken stond. Hij was al 30 meter weg en er waren overal reesporen te zien. Mijn "Neen" liet hem weliswaar blijven staan. Maar hij kwam ook niet naar mij toe. Ik moest hem gaan ophalen. Eigenlijk jammer, hij heeft zo veel zin om te werken.

 

Foppe daagt Bessel nog steeds met veel enthousiasme uit.

Tussen het lopen door gooi ik ook vaak stokjes of een dennenappel en Foppe is heel blij om dat een stukje mee op weg mee te nemen. Intussen is er geen verschil meer in de kwaliteit van het halen en dragen tussen de beide honden.  Bessel voelt niets voor concurrentie. Ik heb wel gemerkt dat de beiden heel goed op hun namen reageren en vooral Bessel gaat niets halen als ik voor Foppe iets gooi.

Foppe haalt een stokje uit de sneeuw.

 

Bessel zou uren kunnen snuffelen.

Wintersprookje

Foppe is zeer zelfstandig en

doelmatig op zoek naar geurtjes.

 

Het jachthondje in het element.

De laatste week is het twee keer gebeurt dat we na een mooie wandeling door het bos in onze omheinde tuin zijn gekomen. Ik deed de riem af en liet de beiden honden nog spelen. Maar wat deed Foppe? Hij racete achter de coniferen, daar waar ik eigenlijk nauwelijks ben en hij begon te blaffen. Vogeltjes, dacht ik. Hij gaat weer de merels toeblaffen. Maar de eerste keer kwam hij na een kwartier volledig buiten adem aangehold en hij moet wel ergens over het hek gesprongen wezen, dacht ik. Ik had bijna het hele hek afgezocht en nergens wat gevonden, waar hij uit kon. Maar toen het de volgende keer (twee dagen later) weer gebeurde ging ik nogmaals zoeken. En ja - ik vond het gat van de vos en de hond, die beiden in omgekeerde richting gebruik van maakten..... 

Nu lukt het hen niet meer.

Van zo een aanbod moet men gebruik maken, dacht Foppe.