Watertraining met Foppe en zijn maatjes, (1).

Afgelopen zondag ging ons groepje naar een andere plaats om te trainen. Monika kende een jager die een revier heeft gepacht en die ons het vijvertje daar voor € 10.--  per persoon voor 3 uur ter beschikking stelde om te trainen.  Het water zag bruin uit en er groeiden algen. Hij vertelde dat er onder andere grote karper en ook palingen erin leven en natuurlijk eenden... Dus is de kwaliteit van het water misschien toch niet zo erg?

Ik had in ieder geval niet echt zin in om daar in te gaan en hoopte, dat Foppe het mij makkelijk gaat maken. 

In de streek waar ik woon is het vrij moeilijk om open water te vinden om te trainen. De meesten vijvers zijn in privéhanden en worden gebruikt als visvijvers (forellen). Enkele vijvers zijn onder natuurbescherming en daar mag de hond ook niet in. En dan zijn er nog de stuwmeren die sowieso afgeschermd zijn omdat ze voor de drinkwatervoorziening zijn. Het ziet op Google Earth zo mooi uit, maar Foppe en ik moeten het doen met de bekjes, die eigenlijk nauwelijks zoveel water hebben dat de hond kan zwemmen, behalve dan 2 of 3 meter op enkele plekken...

Ik was reuzenbenieuwd hoe de honden het doen. Voor Foppe en mij was het de eerste keer dat we een dummy op het water gooiden en hij hem moest ophalen. 

Van Ute heb ik gehoord hoe de honden het afgelopen zondag op het water deden. Ik was toen verhinderd en kon niet meedoen.

Foppe op de uitkijk - of hij iets leert van de andere honden?

We hebben de honden vastgebonden zodat ze konden toekijken hoe de andere honden het deden. 

Dan mocht Jane, een Weimaranerteefje, beginnen. Ze heeft nog niet door hoe ze moet zwemmen, ging in haar leventje tot nu toe enkel de pootjes baden en is afgelopen zondag voor het eerst met het hele lichaam het water in gegaan.
Michael heeft een 'eendendummy' aan een touw vastgebonden en hem zo ver hij kon het water in gegooid. Dan heeft hij Jane aan een ander touw vastgebonden en vooruitgestuurd. De eerste keer ging Michael mee tot ze beiden bij de dummy waren. Jane wilde absoluut niet gaan en moest zeer gemotiveerd worden. De tweede keer had Jane door dat de 'eend' aan het touwtje vastgebonden was. En wat deed gekke Jane? Ze ging met haar voorpoot hengelen naar het touwtje, zo moest ze niet zwemmen en kon toch de 'eend' apporteren! Ik geloofde mijn ogen niet. Nog een tweede poging - en ze deed het weer op de zelfde manier! We lachten over slimme Jane, maar nu was het duidelijk dat ze wist, dat ze de 'eend' moest halen en Michael gooide de 'eend' zonder touwtje, met het risico, dat hij zelf moest zwemmen, als ze hem niet ophaalde.

Michael moet uit de kleren - Jane heeft

het nog niet helemaal door hoe het moet.

Nu wilde Jane wel met hulp van veel motivatie zwemmen, maar ze hield de kop erg hoog, ja stond bijna in het water. Daardoor sloeg ze met de voorpoten steeds op het water en werd haar kop helemaal nat. Ze vond het blijkbaar geen pretje. Dat Jane nu wel wilde zwemmen was te danken aan het kunnen apporteren. Het commando 'vooraan apport' was haar voldoende vertrouwd om haar de opdracht duidelijk te maken. Ze vocht alleen met het nat. Maar ook hierop had Monika weer een oplossing: Jane moest een zwaarder dummy apporteren, dan had ze niet meer de kracht om het hoofd zo hoog te houden en dan kwamen  de poten ook onder het water terecht - al doende leerde ze beter zwemmen. Gelukkig had Michael een dummy van 2 kg die op het water dreef. 

Deze ochtend kwam Jane ruimschoots aan de beurt met oefenen en waarachtig had ze nog dezelfde ochtend door hoe ze makkelijker kon zwemmen!

Jane houdt haar kop heel hoog en slaat

met haar poten op het water.  Michael

motiveert haar om naar de dummy te zwemmen.

En toen kwam Foppe aan de beurt. De eerste keer hebben we de 'eend' ca. 8 m van de oever gegooid. Op het 'voraan apport' ging hij langzaam het water in, had nog wat motivatie nodig en zwom dan heel rustig naar de 'eend' - en treuzelde wat tot mijn fluit ging. Dan pakte hij de 'eend' aan een voetje en bracht ze terug. Denderend was het niet. Maar hij ging tenminste het water in en zwom naar de dummy en bracht hem zelfs terug. 

Foppe zwemt naar de dummy-eend.

Monika vond dat het apporteren nog niet goed zit. De jonge knaap (Foppe) wil ten eerste niet goed pakken en ten tweede wil hij dan ook niet brengen. Hij zwom elke keer dat ik hem stuurde even op een klein omweg in alle rust naar de dummy, treuzelde elke keer om hem te pakken en pakte hem elke keer slecht op, steeds aan een dun deel, een keer aan een voet, dan bij de snavel, dan aan de hals. Tussendoor heb ik hem de 'eend' op het land goed aangeboden en hij pakte ze correct aan. Maar het bleek moeilijk voor hem om uit het water op te pakken. Ondanks de zon scheen en het aangenaam warm was, trilde het hondje, mijn lieve Foppe. Ik merkte hem aan, dat hij geen plezier had. Monika verzekerde me, dat, als de hond (elke hond) eenmaal verzekerd is met het werk, het plezier automatisch komt. Alles is hem dan vertrouwd, hij moet zich niet meer zo inspannen en concentreren en dan gaat de druk van het 'moeten doen' ook weg.

Hij pakt ze aan de hals, dan moet hij de vang niet zo ver openen.

Aan mij nu om Foppe enthousiast te maken om dummy's te apporteren! Als het om wild gaat, is Foppe steeds zeer enthousiast.

Foppe komt wel mooi terug en biedt ze mij aan.

Maar ik ben wel blij dat ik niet het water in moest en Foppe zonder mijn dadelijke ondersteuning heeft gezwommen.

Casper (Duitse Staander, kortharig) en Wolfgang waren het derde team. Casper is al wat ouder bijna twee jaar) en heeft al afgelopen jaar watertraining gehad. Hij oefende vandaag het 'verloren zoeken'. Hij moest dus ergens in het begroeide oever de 'eend' gaan zoeken. Wat betekent, dat hij ook over het land mocht lopen en de 'eend' via landweg terugbrengen (als dat sneller ging). 

In Duitsland is de jachthond zeer gericht op praktijk, alles moet praktisch, elke situatie is anders en de hond mag 'denken'. Als de hond 'gestoken' heeft maakt het niet uit hoe, als de hond maar brengt. Hij mag natuurlijk de buit ook niet beschadigen.

Casper brengt de 'eend' met 'goede beet' terug.

De sfeer was heel ontspannen. We zijn intussen een goed ingespeeld team en we leren steeds weer van elkaar.

Hij bracht de dummy netjes terug,Wolfgang heeft hem

deze al afgenomen. Nu mag Casper zich schudden.

Het is toch mooi te zien hoe Jane apporteert uit het water. En dat met 'volle beet' terwijl ze 14 dagen geleden nog niet het water in ging!

Jane heeft vandaag geleerd hoe ze moet zwemmen.

Ze heeft daarvoor een zware dummy moeten apporteren.

En nu Foppe nog...

Fokkersdag, 1 juni 2013

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zo ver. De al lang van te voren bekend gemaakte Fokkersdag vond plaats.

De NVSW (Nederlandse Vereniging voor Stabij- en Wetterhounen) houdt jaarlijks twee keer een evenement voor alle jonge honden en de ouderdieren. 

Alle eigenaren van de jonge honden en van de fokreu en -teef worden uitgenodigd. De Vereniging hoopt dat zo veel mogelijk mensen gehoor geven en komen. Rechters beoordelen net als op een show de honden en men krijgt een verslag mee. Er wordt gekeken hoe en wat de ouderdieren hebben meegegeven en hoe homogeen het nest is geworden. Ook wordt bekeken hoe de honden zich hebben ontwikkeld en of er materiaal zou zijn om verder te fokken. Het advies is dan ook om de honden tot die tijd nog niet te steriliseren zodat in de relatief kleine populatie geen fokmateriaal verloren gaat.

Foppe wacht op actie. Het is zelden dat hij beide poten

 naar voren strekt. Meestal heeft hij een of beide poten

aangetrokken en laat ze onder zijn borstkas verstek gaan.

In het totaal waren er 7 ringen en 35 nesten te beoordelen.

Tussen de middag vond nog een reuenparade plaats. Daar konden de fokreuen gepresenteerd worden. En natuurlijk, zo als bij elk show, waren diverse marktstanden waar men van alles kon kopen. 

Het Leafke-nest bij de ring, kort voordat we in de ring gingen.

Na de beoordeling gingen we voor de obligate nestfoto. Van elk nest wordt een officieel foto gemaakt. Ik heb de foto van de website van de vereniging gehaald. Ik kon namelijk geen eigen foto's maken van de hele club.

Het Leafke-nest bijna volledig. Van li naar re:

Teun, Shaan (Dries), moeder Imre, paps Dries,

Saar, Rinus (Rambo), Foppe en Amy. Pongo (Ids) woont 

in China en is daarom niet aanwezig. 

Foto: Harrie Jansema

Ons nest werd als vrij homogeen beoordeeld. De Richter en natuurlijk ook de fokster Brigitte Elsman waren heel blij dat we allen gehoor gegeven hebben en verschenen waren. Toen we de beoordeling met elkaar vergeleken, konden we het blauw op wit lezen dat ze ook echt niet veel verschilden, de een had dit een beetje beter, de ander dat.

Na de beoordeling gingen enkelen nog op de Veluwe wandelen.

  

De honden mochten vrij lopen en hadden lol.

Er waren alleen broertjes en zusjes aanwezig.

Saar was net loops, maar de drie reuen hadden geen kans...

 

Maar ze rook wel overheerlijk voor Teun.

Foppe jaagde vandaag Amy, hier hebben

ze even een adempauze. Amy vond het heel leuk

 een jongen achter zich aan te hebben.

 

De wandeling was heerlijk afwisselend, over hei en

bebost gebied, het grijze weer en de koude wind

deed ons plezier geen afbreuk.

Bij het afscheid nemen hebben we afgesproken dat we graag elk jaar weer zo een wandeling zouden willen organiseren. Het is leuk om met een gelijk gestemd groepje mensen ineens wegens een hond die van hetzelfde nest komt deze behoefte voelt. Dit is zeker ook Brigitte haar verdienste omdat ze ons regelmatig aanschrijft als er iets bijzonders is. Ook toen de pups nog bij haar waren en ze de eerste keer naar buiten mochten heeft ze ons uitgenodigd om daarbij te wezen. Zulke gebeurtenissen verbinden.

Honden uitlaten in de lente...

De laatste weken is het ineens snel gegaan met het intrek van de verdraagde lente. Het weer werd wat warmer, maar het regende ook ontzettend veel. Da natuur werd met de dag anders. Soms, als de zon een beetje begon te schijnen ging ik de mooie momenten met mijn camera vasthouden. Wat was er niet alles te zien, langs de weg! En steeds had ik mijn twee begeleiders in mijn buurt. Intussen kan ik de beiden laten zitten of liggen zonder dat ik steeds op hen moet passen als ik met iets anders bezig ben. Wat is het toch praktisch om opgevoede honden te hebben!

Foppe poseert graag, intussen zoekt

hij de omgeving af naar wild of vogels.

Dotterbloemen in het wild, langs een beekje.

Dotterbloemen (Caltha's) in een moeras-

gebied, tussen brandnetels, mos en gras.

Grote muur (Stellaria holostea) na de regen.

Grote muur in het zonnetje. Het groeit hier massaal.

Bosanemonen (Anemone nemorosa), een mooi

 giftig plantje, maakt veel uitlopers via wortels.

 

Groot hoefblad of allemansverdriet ( Petasites

hybridus), in de lente met de bloemen

nog zeer sierlijk, maar in volgroeide toestand

een probleem, omdat worteluitlopers een heel

 gebied afsluiten met de reusachtige bladen

 van de grote van tot een meter.

De witte dovenetel (Lamium album),

 is populair bij hommels.

De bezenginster, (Cytisus scoparius), hij bloeit overal waar licht bij komt.

Een van mijn lievelingsplekken

op mijn dagelijkse wandeling.

Een takje van een jonge ruwe berkboom (Betula pendula)

Een aanstaande reemoeder, toen ik  van 

een wandeling naar huis kwam lag het ree dicht bij 

de ingangsporte. Gelukkig waren de honden aan de riem!

Wat ruikt zo lekker tussen de witte klaverzuring (Oxalis acetosella)?

Voor de grap heb ik snoepjes gestrooid.

Deze rest van een oude boom heeft het mij aangedaan.

Foppe pakt bij elke gelegenheid wat om mee te sjouwen.

Foppe wacht al op de tafel. Daar wordt hij elke week grondig geborstelt.

Intussen een jaar oud. Foppe poseert tussen de 

pinksterbloemen (Cardamine pratensis) 

die elk jaar uitbundig bloeien op onze wei.

Steeds weer ontdek ik nieuwe wegentjes en planten in mijn omgeving. De natuur biedt enorm veel. Ik ben heel blij dat ik voldoende mobil ben zodat ik van het 'Bergische Land' volop kan genieten. En naturlijk, dat mijn trouwe begeleiders lol hebben om mee te doen...