Eindelijk!

De tijd holt langs me heen. Ik heb veel geleerd, de laatste maanden. Maar daarover vertel ik straks meer. Eerst wil ik wat over Foppe vertellen.

Na een lange pauze heb ik vanochtend weer eens met Foppe gespeurd. 300 meter met twee wondbedden en 250 ml zweet (bloed van een rund). Hij deed het met veel enthousiasme. Maar ik zag dat hij na ca. 200 meter aan concentratie verloor. Desondanks waren Monika en ik heel blij met zijn werk. 

Dummy met fazantenveren.

 

Daarnaast hebben we natuurlijk ook weer de apporteerstraat afgewerkt. Het moeilijke aan het apporteren is dat het in het begin leuk is voor de hond maar dat hij het naarmate hij het vaker moet doen, hij gaat weigeren of treuzelen. Foppe doet het bedachtzaam. Hij is vrij goed in het evenwicht. Maar soms probeert ook hij om onderuit te komen. Vandaag was ik tevreden met zijn werk. Wel zag ik dat aan zijn nekspieren de opgebouwde kracht weer teniet is gedaan. Zo moet ik weer gaan oefenen met de zware dummy's. Hij heeft niet meer de kracht als in afgelopen herfst.

 

Hoe lang moet ik hem nou nog houden?

 Ik heb met Bessel ook de apporteerstraat gelopen. Bij Bessel is het apporteren heel anders. Hij holt naar de dummy toe, draait hem met de poot om, pakt hem heel snel op en laat de dummy soms te vroeg vallen. Alles een zaak van het aanleren. Maar ik corrigeer hem niet zo streng meer, hij zal plezier hebben in zijn oude dagen.

Zo goed?

 

Toen ik op mijn kollega's moest wachten liep ik met Bessel wat rond. Nog geen honderd meter van mij vandaan zag ik toevallig een reegeit weglopen. Kort daarna was een jong reetje aan het janken. Er was een tweestrijd in me. Zou ik nu dat jong daar gaan zoeken met mijn fototoestel in de hand of zou ik me terughouden en de kraamkamer niet verstoren? 

Het hele speelde in het revier van Monika af, ze is jager en heeft hier het zeggen. Maar juist zij was er nu met mijn collega aan het speuren. Ik schatte in dat ze toestond dat ik een kijkje neem. Ik heb tenslotte net 9 maanden school tot opleiding voor jagers achter de rug en weet hoe ik me moet gedragen. 

 

Bambi, een paar dagen oud.

Zo heb ik Bessel vastgebonden aan een boompje en ging zoekend het hoge gras, bramen en jonge boompjes in. En waarachtig, daar lag het! Voor het eerst in mijn leven heb ik zo een klein wezentje gezien. Mijn dag kon niet meer stuk. Dolgelukkig heb ik mijn kollega's en Monika ingelicht en de foto's laten zien. En natuurlijk wil ik ze ook hier laten zien.

En hier is hij dan, mijn Jägerbrief. Daarvoor heb ik 9 maanden geleerd, de schoolbank gedrukt, excursies gemaakt, man en honden minder aandacht geschonken en de blogbijdragen op een minimum gereduceerd. 

  

Een mooi stuk papier, mijn oorkonde als jager.

Met het weten van wat ik alles in de opleiding heb geleerd loop ik heel anders door de natuur en zie inderdaad nog veel meer dan vroeger en kan de geluiden ook beter plaatsen of rechercheren

Foppe's weg Foppe tot fokreu.

Het ingewikkeld verhaal over voorwaarden en samenwerking om een Nederlandse reu in Duitsland tot fokreu te keuren.

Foppe, 13 weken en heel ondernemend.

Vanaf begin stond ik open om mijn kleine Foppe later als dekreu in te zetten als hij geschikt is ervoor. Het haakje bestond wel daarin, dat ik mijn woonzit in Duitsland heb en dat daar geen vereniging voor Stabij's is. Dus had ik de medewerking nodig van de NVSW (Nederlandse Vereniging Stabij- en Wetterhoun). Heel vlot kreeg ik info's. Ik zou gewoon bij Raad van Beheer in Nederland vragen wat ik zou moeten doen. Maar daar was ik aan het verkeerd adres. Ze wilden zich niet bemoeien met een reu die in het buitenland stond. Ook al was hij van Nederlandse afkomst. Dus weer info's opgehaald bij de NVSW. Deze keer kwam ik bij iemand terecht die meer wist. Ze was zeer behulpzaam, maar hoe teleurstellend, ik moest volgens haar mijn reu eerst in Duitsland overschrijven, het zou niet gaan zonder Duitse stamboom (achteraf blijkt dit alleen voor teven te gelden omdat de pups ook een Duitse stamboom krijgen). Ze verwees me naar de VDH (Verein Deutsches Hundewesen). Daarnaast kreeg ik ook al de Nederlandse voorwaarden aan die een Stabij als fokreu moet doen.

Foppe is het liefst buiten en observeert alles wat beweegt.

 Dekreu worden in Nederland:

• minimaal 2 x een Zeer Goed  op een hondententoonstelling, gekeurd door een Nederlandse erkende keurmeester
• HD - uitslag (heupfoto met officiële beoordeling op heupdysplasie)
• inventarisatie van de hond door een door de NVSW erkende, benoemde persoon  
• aanmelden bij de FAC (Fok Advies Commissie van de vereniging)

Na enkele pogingen kreeg ik de juiste persoon van de VDH telefonisch te spreken. Eindelijk iemand in Duitsland die me verder kon helpen. Het was nogal een ruw wakker worden. Gelukkig kreeg ik al de voorwaarden per mail en kon ik nogmaals alles op een rijtje zetten voor mij.

Tentoonstellingen - niet ons hobby, maar ook geen probleem voor ons.

 
Dekreu worden in Duitsland:

• HD - uitslag met beoordeling door een door de VDH aangewezen dierenarts (foto moet onder narcose gemaakt worden bij een dierenarts naar keuze, de hond moet minimaal 16 maanden oud wezen).
• DNA-bepaling (door eigen dierenarts afgenomen, en naar het van de VDH aangewezen laboratorium gestuurd)
• minimaal 3 x een Zeer Goed op een hondententoonstelling gekeurd door drie verschillende keurmeesters, de hond moet minimaal 1 jaar oud wezen.
• Foktoelatungstest door VDH (twee onderdelen: gedragsbeoordeling en vormwaarden)
• Stamboom, Registratiebewijs en bewijs van Export pedigree

Toen ik eenmaal wist wat ik moest doen ging het aan het kiezen van de deskundigen betreffende artsen en keurmeesters. Ik ben 160 km gereden voor de dierenarts om de heupen te röntgen. Mijn trainster heeft me deze aanbevolen. Jammer genoeg hebben de kilometers niet geholpen om een goede uitslag te krijgen. Het werd een C1. In Duitsland wordt de indeling A, B, C, D gemaakt en dan nog deze in 1 en 2 onderverdeeld. 1 is dan het betere resultaat. Ook een verschil met Nederland is dat de Noorbergerwaarde niet bepaald wordt. Ik heb hem nu toch nog aangevraagd, maar ja, de molen malen langzaam, de betreffende dierenarts is met vakantie en ik moet nog afwachten of ze die nog gaat bepalen.

De DNA-bepaling was een kleine moeite, maar ik moest eerst het formulier van de VDH hebben en dit mijn dierenarts overhandigen. Hij stuurde het bloed met formulier aan het laboratorium en ik kreeg via VDH de uitslag inclusiev rekening terug.

Wat gaan we doen?

 

Dan de tentoonstellingen. Voor Nederland (de NVSW), moest Foppe door twee van de vereniging erkende keurmeesters gekeurd worden. Voor Duitsland (de VDH) moest ik bij drie verschillende keurmeesters wezen. Ik koos dus voor een tentoonstelling in Nederland en twee in Duitsland. Op de laatste (twee dagen, Nationaal en Internationaal) waren ook twee keurmeesters uit Nederland, van de NVSW erkend. Mijn geluk, anders zou ik nog eens een tentoonstelling moeten bezoeken zodat Foppe aan de voorwaarden van de NVSW voldoet.

Foppe in de voorgrond, achter in het water Bessel, op de NVSW-wandeling.

 
Op de laatste tentoonstelling was ook de VDH en ik heb me tevoren aangemeld voor de gedragstest en de vormwaardebeoordeling. De gedragstest was eigenlijk niets anders als wat in elk hondenschool geoefend wordt:

• begroeten van een ander persoon met hond zittend naast baasje
• hardlopen met de hond naast zich
• met de hond door een groep mensen bewegen 
• de hond laten betasten door een vreemde persoon
• de hond zijn tanden laten zien ter beoordeling van tandvlees en stand van gebit
• met de hond bij een vreedzame hond langsgaan
• de hond laten verdringen door een vreemde persoon
• de hond vastbinden, weggaan en een vreemde persoon gaat naar hem toe

Foppe bestond deze test met bravoure. De gedragstherapeute stond onder indruk en vond hem zeer vriendelijk.

Foppe aan het dollen na de inventarisatie.

De vormwaarde werd door een keurmeester afgenomen die alle hondenrassen mag beoordelen. Ook hij vond Foppe prima qua karakter en vorm.

Het protocol: gedrag is vriendelijk en evenwichtig

Met al de gegevens heb ik de laatste stap gezet: ik moest nog de inventarisatie bij de NVSW laten doen. En dit gebeurde afgelopen zondag. Daar aansluitend hebben we bij prachtig weer nog een mooie wandeling gemaakt. Het was de eerste keer dat Foppe met zoveel honden liep. Ik had enigszins moeite om Bessel en Foppe in de gaten te houden. Bessel zag ik een keer naar mij zoeken. Hij kon me met zijn slechte ogen niet zien en ging de verkeerde kant op toen ik hem riep. Gelukkig heeft hij goed geluisterd en kwam toch nog terug. Foppe ging geheel zijn weg. Ik was hem 2 keer kwijt. Hij viel steeds meer terug en zocht me blijkbaar achterin van de groep. Maar ook hij vond me tenslotte weer en hij was helemaal niet in paniek. Hij is erg zelfstandig, mijn Foppe! Goed voor de jacht te gebruiken.

Foppe tijdens het jachttraining. Hij doet het uitstekend.

Eenmaal thuis heb ik Foppe meteen aangemeld als fokreu. En sinds gisteren staat hij officieel op de site van de NVSW. Ik verheug me erop om Foppe met al zijn goede kwaliteiten ter beschikking stellen foor de fok zodat zijn genen het heerlijke ras van de Friese Stabij kan verrijken.

Gewoon lief!

Kerstwensen 2013

Foppe bij de tandarts

Het is al weer een poosje geleden sinds ik het laatste berichtje geschreven heb. Maar we hebben zeker niet stil gezeten in de tussentijd. In het tegendeel - er is heel wat gebeurt in het jonge leven van Foppe.

Alleen, het is zo een vraag - zal men schrijven als men nog midden in het verhaal zit of gaat men achteraf het verhaal vertellen zodat het een samenvatting wordt? Ik geef de voorkeur aan het laatste. 

Foppe en Adele, hij houdt zijn vang vaak open.

Foppe heeft met de leeftijd van 6 maanden een dikke wang gekregen - een de dierenarts en ik hebben toen niet kunnen vaststellen wat de oorzaak van was. Omdat het september was en daarmee ook wespentijd, hebben we na een grondige mondinspectie toch maar gegokt op een wespensteek. Foppe was toen hele dagen buiten en hapte ook naar alles wat bewoog. 

Met dit verhaal heb ik mijn blog opgestart.

Foppe heeft toen na de kuur met antibiotica geen last meer gehad van een dikke wang. Wel vond ik dat hij iets gevoelig was voor verkoudheid. Hij kreeg daarna in de late herfst de kennelhoest en ook zes weken geleden was hij weer aan het begin van de kennelhoest, maar het snel ingrijpen met opbouwende middelen heeft geholpen zodat hij deze keer niet lang en niet zo erg als de eerste keer last had van het hoesten.

Ook vond ik dat hij toch erg veel last had van tandsteen en slechte adem. Ik heb hem dan ook zeker wekelijks, soms ook vaker de tanden met tandenborstel en tandpasta voor honden de tanden gepoetst. Daarbij heb ik ook steeds zo goed ik kon en mocht (van Foppe) de achterste tanden gepoetst. Het was wel erg lastig. Hij vond het niet leuk en probeerde steeds zich van te onttrekken.

Hij kauwde onregelmatig botten. Soms liet hij ze gewoon liggen, dan weer was hij hele dagen bezig om op wat te kauwen. Het is me opgevallen dat Bessel in een mum van tijd en stuk van de zelfde grootte op had en Foppe steeds heel langzaam en voorzichtig aan het kauwen was. Ik gokte op karakterverschil.

De tanden op de li zij, zo hoe je bijkomt.

Bij het tandenpoetsen twee weken geleden - het moest voor een show grondig - heb ik met schrik vastgesteld dat een tand achter iets los zit. Ik heb met moeite kunnen vaststellen dat het de M2 was en dat die ook echt aangetast was.

Nog dezelfde dag ging ik naar een dierenarts, 20 km verderop, maar wel met een kliniek met operatieruimtes enzovoort. Bekenden gingen daar steeds en waren zeer tevreden met de resultaten bij moeilijke zaken.

Ik ben toch maar gaan foto's maken van Foppe's gebit. Het was niet makkelijk. Ik heb hem een plastikdummy in de vang gegeven en zo kreeg ik (het fototoestel) meer zicht op de achterste tanden. Ook bij de dierenarts vond de eerste onderzoek zo plaats. Ik kon daardoor niet zelf zien hoe het eruit zag.

Foppe in de wachtkamer. Hij observeert de praktijkpoes...

Bij de dierenarts kwam Foppe als laatste patiënt aan de beurt. Hij was heel lief tijdens het lange wachten en observeerde de praktijkpoes, die zich vooral in de wachtkamer en aan de receptie ophield. Ze was niet bang voor honden en voor Foppe was dit een heel nieuw belevenis. Ze verkortte ons de wachttijd aangenaam.

De op een na achterste tand is aangetast, hij moet

 getrokken worden.

De foto is al onder verdoving genomen.

Eindelijk kwamen we aan de beurt. Toen ik het verhaal vertelde en hem Foppe's vang presenteerde voor het onderzoek deed Foppe aardig mee.

 

De M1 bestaat uit twee topjes en die van Foppe zijn beiden iets verkleurt.

 
Tot mijn schrik stelde de dierenarts ook nog een cyste bij de tand vast. Ik heb het gebit voor het eerst pas goed kunnen zien toen Foppe na het weekeind, op maandagochtend vroeg onder narcose lag.

De opening van de cyste zit boven

waar je een donkerrood plekje zit.

 

Dezelfde foto met iets ander licht en afstand.

Maandagochtend had ik heel veel tijd ingeruimd om te wachten. De dierenarts vond het zeker zeer opdringerig, maar ik wilde beslist tijdens het trekken van de tand aanwezig zijn. Eigenlijk mocht het niet maar ik gaaf niet bij en tenslotte heeft het me waarschijnlijk geholpen dat ik gezegd heb dat ik verpleegkundige van beroep ben en gewend ben aan bloed en dergelijke.

Foppe moet de M1 boven laten trekken.

Ik heb de dierenarts gevraagd om eerst een röntgenfoto te maken voordat hij gaat trekken. En ik wilde dat de stamboomnummer, volle naam en ook het ras op het foto staat. Maar ooeeii, het ras was niet in het programma te vinden. En zelf kon hij het niet ingeven. Het was voor heem ook de eerste kennismaking met een rasvertegenwoordiger.
Ik kreeg later de foto op een dvd-schijfje mee.
 

Na de daad. Gelukkig was de P4 niet aangetast!

 

De binnenkant was helemaal rot. De tand hing nog aan een wortel.

Ik was helemaal kapot van, dat de tand zo rot was. Pas nu kwam alles op zijn plaats van het kauwen, slechte adem, langzaam eten. Maar hij was steeds zeer vrolijk en heeft ook steeds goed geapporteerd. Wat een kanjer!!!!!

Nu ik dacht, dat ik alles wist, kwam de dierenarts nog met een advies: de M1 van het ondergebit li had geen gladde glazuur. Ook hij had verkleuringen. Hij had een adres van een dierentandarts, ik zou deze toch eens contacteren daarvoor. Niet dat deze tand ook nog ingeleverd moet worden. De M1 van het ondergebit is belangrijk voor het pakken en kauwen.

De M1 is duidelijk verkleurt (voor het trekken van de tand).

Het bovengebit van de hond.

Het ondergebit van de hond.

Ik mocht met Foppe in de wachtruimte verblijven totdat hij weer wakker was. Ook nu was de poes weer aanwezig en vond de al klaargelegd deken interessant ruiken.

De poes onderzoekt het kleedje dat klaar liegt voor Foppe.

Foppe slaapt zijn narcose uit.

Dezelfde dag maakte ik bij de tandarts een afspraak voor de volgende dag. 

Ook voor deze dierenarts moesten Foppe en ik weer een langere rit maken.

Ik had weer "tijd meegenomen" omdat ik niet precies wist wat op ons af zou komen.

We werden meteen in een onderzoeksruimte geleidt en ik heb alle gegevens van het tandrentrekken en de resten van de tand ter inzage overhandigd. Het wachten kon beginnen. 

Dit keer was er geen poes maar er hingen wel interessante foto's en plastieken van de tanden. Met mijn camera in aanslag maakte ik weer verschillende foto's (voor mijn blog).

Het gebit van de hond met de wortels en de bloedvoorziening.

Na het onderzoeken bevestigde me de tandarts mijn vermoeden dat ik intussen had. De getrokken tand was in een jeugdstadium gebleven wegens een defect. Hij kon het zien omdat de pulpa nog zeer zacht was. Dus hij was de oorzaak van toen, de opgezette wang!!!!

Het binnenste van de tand (pulpa) is in het jeugdige stadium zacht.

Over de andere tand kon hij nog niet veel zeggen. Hij bekeek de foto van de dag tevoren en stelde voor onder een licht roesje nogmaals foto's te maken van de tanden in de omgeving. Hij zou dan ook gelijk kunnen zien of niet toch nog wat achtergebleven was van de rotte tand.

In de zorg om Foppe had ik een tweestrijd, vandaag al weer onder zeil? Was dat te verantwoorden? Maar tenslotte koos ik daarvoor. Ik wilde niets liever dan dat zijn gebit in orde kwam.

Gepoetste, polierde tanden en een glasuurtje

 op het plekje dat weg was op de M4

Toen ik Foppe weer in ontvangst kon nemen was zijn vang helemaal in orde. 

Ik vroeg de arts of hij een verklaring had hoe Foppe bij deze 2 slechte tanden kwam. Hij denkt toch dat het geweldinwerking was. En dat dan zijn mondmilieu nog geholpen had om te laten rotten. Soms hebben honden helemaal geen last van, maar bij allen is de bacterieel samenstelling weer wat anders. Daaroom heeft de een meer last van tandsteen dan de ander. Hij meent dat de twee slechte tanden niet erfelijk zijn. De andere tanden van Foppe zijn allemaal in orde. Alleen waarschuwde me de arts dat bij grof geweld bij het kauwen het stukje weer gaat afsplinteren. Hij adviseerde me een kroon erop te laten maken. Maar daar ben ik nog niet uit. Voor het moment was het genoeg. 

Intussen is Foppe al weer de oude, vrolijke en levendige hond als altijd. En momenteel geef ik hem heel weinig te kauwen. Hij krijgt nog antibiotica. Over drie weken ga ik nogmaals naar de arts voor nacontrole.

Foppe heeft nog een zwaar kopje.