Vakantie

Vakantie met twee honden - we wisten dat we wat meer moeite moesten doen om een ideaal plekje te vinden. Maar dank het internet vonden we een mooie vakantiewoning in de Provence. Na de nodige voorbereiding met berekenen en pakken van het voer voor de honden, controleren van de inentingen, bedenken van onverwachte situaties met twee honden en het inpakken van een heleboel gebruiksvoorwerpen zoals extra water, doeken, dummy's, knuffels en reservelijnen ging het los.

Foppe en Bessel mochten de achterbank delen. Ze waren al gewend aan de tuigjes. Het reizen ging zeer goed. Het was voor beiden een feest om mee te gaan.

Foppe als een slapende prins.

De honden voelden zich veilig en tevreden. Foppe, onze clown, ging heel vaak op de rug liggen tijdens de rit van 12 uur.

Foppe op de achterbank in zijn voorkeurshouding.

En dan kwamen we aan, in de Provence. Een leuk gerenoveerd huis met vier vakantiewoningen op het platteland. Honden waren welkom mits ze gehoorzaam zijn. De Nederlandse gastvrouw wist veel over de streek en heeft dagelijks voor verse broodjes gezorgd. 

Ook in het buitenland het eigen voer!

Elke dag hebben we uitstapjes naar de mooie dorpjes in de omgeving gemaakt. Er was zo veel te zien. In dit straatje werden we verrast door een kat, de honden beseffen dat ze aan de riem zijn, anders zouden ze....

Verrassende ontmoeting.

Foppe wilde overal meekijken, waar ik ook stond. Na de eerste keer dat hij onverwachts op het muurtje sprong, wist ik dat ik hem beter wat dichter bij mij kon houden voor zijn veiligheid.

Nieuwsgierige Foppe.

Op een dag bezochten we Colorado Provençaal. Een park met rode stenen, zand en rotsen. Foppe poseert met nog (bijna) schone poten.

Roestbruine poten...

Maar later gingen we ook door moerasachtig gebied, en even later kwamen we op een vlakte van rode zand... De roestbruine poten werden echt rood en tenslotte was heel de Foppe rood-zwart. De kleur bleef ook nog enkele dagen zitten. Zo hadden we een rood-zwarte hond en een wit-zwarte hond. Bessel was namelijk niet zo ondernemend en bleef bijna schoon.

Uitgeput van het hollen en de warmte... en nu met rode potjes!

Vlak voor onze vakantie heeft Bessel zijn poot opengesneden aan een stuk glas. Hij heeft heel sterk gebloed en ik ging naar de dierenarts. Nadat de dierenarts de poot onderzocht had op mogelijk achtergebleven glassplinters kreeg Bessel een injectie met antibiotica. Ik had nog een paar schoentjes in reserve thuis. Bessel heeft gelukkig vanaf begin het schoentje geaccepteerd. Dagelijks heb ik de poot geïnspecteerd en ik moest hem de hele vakantie het schoentje overtrekken. Desondanks ging hij overal mee. Natuurlijk hebben we ons programma aangepast. Lange wandelingen konden niet. Hij had toch wat last van de poot.

Bessel geniet van het bronwater.

We logeerden midden in een gebied waar veel gejaagd werd op wilde zwijnen, hazen, reeën en herten. De eerste ochtend, zondag (!) werden we wakker door schoten en geitenbelletjes. Toen ik met de honden naar buiten ging zag ik aan een kant van ons huis op een afstand van 200 meter zeker acht jagers en een meute kleine roestbruin-witte honden met belletjes om. De honden holden met geblaf rond, ze waren op zoek naar wilde zwijnen. De voorjager riep steeds weer dat ze bij elkaar bleven. Hij liep met hen mee, hij maakte zeker veel kilometers aan zo een dag. De jagers stonden klaar om te schieten. Ze bewogen niet. Toen ze geen succes hadden belden ze elkaar op en na kort overleggen reden ze met hun Pick-Ups en stukje verder en het speel begon opnieuw. Dit deden ze twee dagen lang. En volgens de gastvrouw hadden ze op zondag avond al verlangen naar de volgende zaterdag.

(Gelukkig had ons de gastvrouw al bij het welkomstdrankje vertelt wat hier op de weekeinden gaande is). Dus geen wandelingen en niet van de weg af gaan.

Op de wandelweg naast het huis, pas na drie dagen oefenen

met appel durft ik hem weer van de riem laten.

 
We waren niet erg blij met dit feit. Ik wilde toch af een sleep trekken of de hond laten revieren. Van de gastvrouw mocht het in de velden naast het huis, waarin luzerne groeide en al ca..30 cm hoog was. Maar de eerste keer dat ik voor de lol een dummy erin gooide stoven beide honden vandoor. Beiden hadden een spoor opgenomen en waren in een mum van tijd verdwenen. Foppe kwam na 5 minuten weer. Maar Bessel zag ik pas na 10 lange minuten weer. Ik was even doodsbang dat ze wilde zwijnen opjaagden.

Foppe houdt de omgeving in de gaten.

In de omgeving op de niet verharde wegen vond ik afdrukken van herten en wilde zwijnen. 's Nachts moest ik meestal met de honden eruit. Het onregelmatige en veel drinken heeft de tol geëist. Ze hadden soms hoge nood in de nacht en hadden gauw door hoe ze me wakker moesten maken. Aan het eind van de week hadden ze me zonder hoge nood wakker gemaakt, gewoon omdat het zo leuk was ' nachts naar buiten te gaan... Omdat ik nooit zeker was of ze nu moesten of niet, ging ik met hun aan de riem naar buiten. Steeds met de led-zaklantaarn. Die geeft licht tot 50 meter en elke nacht hebben we minstens twee paar ogen in de verte zien glimmen. Volgens onze gastvrouw waren het vossen of dassen. Een keer ben ik erg geschrokken, naast het straatje was een helling. Vandaar hoorde ik een wild zwijn mopperen. Totdat ik durft kijken was het wilde zwijn al lang verdwenen.

Een keer reden we door Le Grand Canyon du Verdon. We werden verrast door een kolonie prachtige ganzengieren. We kregen geen genoeg van om hen te zien spelen in de wind. Toen ze merkten dat we ze observeren kwamen ze steeds dichter bij. Op Internet vonden we een heel verhaal over de prachtige dieren.

Foppe brengt de dummy.

Later kwamen we langs een stuwmeer en we lieten Foppe en Bessel zwemmen. In het begin hebben we niets in het water gegooid en wachten af wat de honden deden. Bessel ging rechtstreeks het water in en genoot echt van het zwemmen. Foppe ging dan ook erin. En toen begonnen we de dummy te gooien zodat ze ook een doel hadden om te zwemmen.

Poseren tussen de stenen van een ruïne.

Het was niet steeds mogelijk de honden mee te nemen. Het was warm en we konden de honden niet in de auto achter laten. Gelukkig was voldoende te zien waar honden toegang hadden. Eigenlijk was ik verbaast dat honden ook in ruïnes in mochten waar we voor toegang moesten betalen. Alleen in Avignon waren we teleurgesteld. Daar mochten de honden nergens mee.

Verkoeling in de erker.

In de kerkhof, achter de honden thijm en saffraan.

Er ging steeds wat gebeuren in de tuin op het vakantieadres.

Bessel is vermoeid na een lange dag.

Uitkijk van ons terras... het was prachtig!

Foppe heeft energie voor twee.

In de avondzon.

Bijna elk dorp in de streek heeft een intacte bron. Bessel en Foppe hebben heel dankbaar gebruik van gemaakt.

Dorstig weer.

We waren aangenaam verrast hoe makkelijk de honden zich aanpasten en hoe goed we met hun ook door drukke straatjes konden wandelen en op terrasjes zitten met andere honden. Veel toeristen wilden ze aaien en waren geïnteresseerd in het ras. 

Op de terugreis.

Toen ik de dag na aankomst thuis de auto wilde stofzuigen sprongen Foppe en Bessel in de auto en wilden niet begrijpen dat het niet mocht en we niet weer wegreden...

Een heerlijke zomer.

Nog nooit heb ik zo intens genoten van mijn honden zoals afgelopen zomer. 

De omgeving, het weer, de behoefte naar beweging, de lol met Foppe en de verrassingen die hij me bijna dagelijks kan opdissen spelen allemaal een rol. Maar ook de training, die een regelmatig doen en laten vragen van mij, helpen, om soms de honden op de eerste plek te zetten. Zo komt het werken in huis en tuin op plaats twee...

Foppe en Bessel lopen sinds 1 maand alle wandelingen zonder riem.

Wat in de lente nog een probleempje was is nu verleden tijd. Door het consequent werken aan de gehoorzaam kan ik de honden nu los laten lopen. Ik ben best trots daarop. Vanzelfsprekend moet ik nog steeds de omgeving afspeuren en de honden steeds observeren. Maar net drie dagen geleden heb ik twee keer een ree gezien en kon de honden onder appel houden. Ik heb wel het geluk gehad dat ik meteen goed kon reageren met mijn stem. Omdat vooral Foppe daarna zeer opgewonden was, heb ik hem toch maar even aan de riem genomen. Maar al na 5 minuten heb ik hem weer kunnen vrij geven.

Foppe, mijn ondeugend is steeds op onderzoek.

Het liefst wil ik dat de honden onafhankelijk snuffelen en ontdekken. Foppe heeft zich gelukkig zo ontwikkeld dat hij vaak de druktemaker en aanvoerder is. Bessel is langzamer, hoeft niet zo nodig van alles en nog wat, heeft zijn gewoontes en desondanks trekt hij graag met Foppe op. Hij snuffelt daar waar Foppe al lang zijn kenmerk achtergelaten heeft, loopt Foppe achteraan om voetjes de baden en zwemt als de gelegenheid er is.

Sinds kort gaat Foppe ook in het diepere water zonder mijn toedoen.

Als Bessel aan het inspecteren van de geuren langs de weg is, is hij bijna niet weg te branden. Foppe daarentegen kan ik roepen en hij komt in galop naar mij toe. Heerlijk, dat hondje, de oortjes wapperen, het staartje gaat hoog.

Staartje omhoog, oortjes aan het wapperen.

Ik kon het niet laten, jongst geleden heb ik een foto genomen van deze boom. Een wandelparadijs! Ik kom dan ook regelmatig mensen tegen die mijn brave mooie honden bewonderen. Tot nu toe herkende een iemand het ras. Alle anderen denken aan 'iets' met Münsterländer of Border Collie. 

Wandelgebied! 1 km van mijn huis vandaan.

De geoogste korenvelden zijn bij uitsteek geschikt om de hond ver te laten gaan, als voorbereiding voor het veldwerk. Leuk is het, als de hond op het fluitje meteen in je buurt komt. Het is ook de bedoeling dat de hond steeds vrijwillig contact met de baas houdt. Dit is bij Foppe nog niet zo ver. Het zal nog erg veel oefening vragen om Foppe te laten gaan en met hem toch steeds in het contact te blijven.

Afgemaaid! Heerlijk om de inspecteren wie daarvoor hier was.

Ons favoriet vijver, leuk om te spelen en de instap te oefenen. Vaak daagt Foppe zijn maatje uit, hij kan heel hardnekkig blaffen en dollen, Bessel geeft meestal een snauw. Maar hij duldt heel veel van Foppe.

Pesten!

Soms is het niet zo duidelijk of het nu gewoon afreageren van het werken (de spanning) is, of dat het lol, plezier en ondeugend is. Maar grappig is het wel om toe te kijken.

Lol!

Als het dan toch teveel wordt, geeft Bessel te snauw. Maar pas een enkele keer heeft Bessel hem ernstiger gecorrigeerd en in de nek gegrepen. Wat natuurlijk met geschreeuw en piepen beantwoord wordt. Mijn arme Foppe toch!

Kom, doe dan!

Als het dan te bont wordt, ga ik Bessel even vastbinden en werk iets met Foppe. Tenslotte is niet het hele leven lol.

Het oefenen moet wel leuk blijven.

Maar ik moet wel opletten, Foppe mag niet meer teveel apporteren. Hij brengt me nu elk voorwerp en hij zal het graag blijven doen. 

Bessel, ik wil ook!!!!!!

Wat ik wel gebruik is de truc om Bessel te laten apporteren dan komt namelijk het wedstrijdsyndroom op. Ook Bessel wil liever apporteren als Foppe aanwezig is. Omdat Bessel nog steeds het gezag over Foppe heeft, durft hij de dummy niet voor Bessels neus weghalen. Daarom moet ik Bessel vastbinden om Foppe te laten werken. Hoe leuk is het te zien als Foppe de dummy heel trots binnenbrengt!

 

Foppe krijgt de dummy enkel als ik Bessel vasthoudt.

Nog steeds neem ik heel graag mijn fototoestel mee op mijn dagelijkse wandelingen. En eindelijk is het me gelukt om van Bessel ook eens een foto te maken waar hij wakker gluurt naar iets, wat zich beweegt heeft in het bos.

Bessel heeft nu ook een wakker oog.

De ogen van mijn jong jachthondje... Intussen al een vertrouwt gezicht.

Foppe met de ogen van een sperwer.

Typisch, Foppe de borst naar voren, trots en vol van spanning de ogen in de verte gericht. Klaar om weg te sprengen, als het moet... Bessel, een lieve houding, een lief kopje, de oren naar voren en helemaal op geluiden geconcentreerd.

 

Foppe kijkt met strakke houding, Bessel is meer op luisteren gefixeerd.

So verschillend de beide honden wezen, het zijn beiden op zijn manier schatten. Ik zal ze voor geen geld meer missen.

(Dit wellicht ten overvloede hier opgemerkt!)

Schotvastheidtraining en watertraining.

 Intussen wil Foppe steeds meer uitgedaagd worden.


Hij is rijp om aan het schieten te wennen. Schotvastheidstraining is een opgave waar met uiterste concentratie geobserveerd moet worden hoe de hond reageert en waarop men meteen moet kunnen inspelen.

De ogen van mijn jachthondje ontgaan niets.

Ik was wat huiverig daarvoor en ben blij dat ik bij Monika kan oefenen. Ze draagt er zorg voor dat het langzaam opgebouwd wordt. Eerst wordt geoefend door met een 6 mm projectiel in de verte te schieten. Later met 9 mm en vervolgens met schroot. Daarbij wordt steeds iets gedaan waar de hond in geïnteresseerd is. De dummy-launcher (wapen met dummy, die in de lucht wordt geschoten) is ideaal om aan het jachtinstinct te appelleren. Van de dummy-launcher bestaan een grote hoeveelheid verschillende soorten. Zie ook onder www.ebay.de: "dummy-launcher". Een andere manier is een konijnenvacht door middel van een apparaat met grote snelheid over de grond te trekken, de hond wordt daardoor ook van de schot afgeleid.

De dummy-launcher, foto: www.ebay.de

Foppe reageert nauwelijks op de schot. Hij is helemaal weg van wat beweegt. Eigenlijk zal het ideaal wezen als hij af en toe op jacht mee zou kunnen. Maar helaas, ik heb de jachtpapieren niet. Ik let wel op dat hij de streken van Adele, de Irish Setter, niet gaat overnemen.  Hij mag niet kijken als met Adele getraind wordt. Ze heeft namelijk af en toe geen zin in om te werken en blokkeert dan, met andere woorden, ze loopt weg. 

Ook als Bessel mee is, zet ik de beiden niet bij elkaar. Bessel trilt en beeft me te hevig als geschoten wordt. Hij is dankzij Foppe wel veel minder angstig geworden en herstelt veel sneller dan vroeger. Maar honden gaan vaak van elkaar copieeren. Ik ga liever preventief werken dan herstellen.

Training in Tekelenburg.

En wederom hebben we een verlengt weekeind getraind in Tekelenburg. En deze keer wel aan vijf verschillende water en in twee groepen. Foppe was wederom de meest gevorderd hond (en tegelijk de jongste hond!). Maar omdat hij niet aan proeven mee mag doen dit jaar heb ik met hem een extra aangepast programma gehad. We hebben in verschillende groepen gewerkt. De pachter van de jachtgrond heeft ook een groep begeleidt. Ik mocht bij hem verschillende onderdelen oefenen. Bijvoorbeeld een dode eend in het riet laten zoeken zonder schot, een zweetspoor uitwerken die 18 uur oud was en ca. 300 meter lang (eerst 20 meter door weiland, langs een straatje, dan door een bos) en voor het eerst heeft Foppe een eend aan de overkant van een water in het riet op 90 meter afstand zwemmen gehaald! Hij heeft zelfs later nog eens met een lijn naar de overkant gezwommen. Dit was vrij zwaar voor hem, omdat de lijn toch gewicht had, ondanks dat ze op het water zwom. De lijn werd voor de andere honden gebruikt omdat die niet wilden zwemmen. Ze werden daarmee naar de overkant geleidt. Een uitwijken was dan niet mogelijk. Onder persoonlijke begeleiding van Monika hebben we ook hier aan de schotvastheid getraind.

Werken op de apporteerstraat.

Maar zoals steeds zijn we elke ochtend met apporteren begonnen. En natuurlijk hebben we ook sleepsporen voor elkaars honden getrokken en deze dan laten uitwerken...

Foppe kom, je mag gaan zoeken!

Foto: U. Gürtler

De honden hebben de dummy's dan netjes terug moeten brengen. Foppe heeft daarmee af en toe nog moeite als hij bij de dummy aankomt. Hij wil dan niet meteen oppakken, treuzelt wat en af en toe gaat hij nog steeds naar de persoon die op 10 meter afstand ergens staat.
Maar - wat hij op de tweede ochtend in Tekelenburg deed, was nieuw voor ons beiden! Net toen ik hem aanzette moet uit het maisveld een reebok komen en die ging dwars over de spoor en verdween in het natuurbeschermingsgebied. Ik had van alles niets meegekregen. Maar toen Foppe op de bepaalde hoogde de verse spoor in de neus kreeg ging hij deze spoor achteraan... Omdat ik eerst niet begreep wat er aan de hand was toen hij wat afzijdig van de sleepspoor liep en het dan te laat was om hem terug te fluiten verdween hij in de verte en hij had de jacht geopend!

Ongeveer een half uur later heeft Monika het verdwaalde hondje gevonden en mij informeert dat Foppe gezond en wel bij haar was. 

Wat waren dat lange minuten! 

Later heeft Foppe dan toch nog goed werk verricht.

Intussen wegen de dummys 2 kg

Foto: U. Wegerhoff

Adele had de laatste tijd moeite om te werken. Ze wilde niet zoeken, niet apporteren en was bij de schot ook heel angstig, leek het. Monika zette het op het volhouden. Dus ondanks dat Adele 'bokte', moest ze elke keer weer de oefeningen mee doen. Wat een opgave voor Ute! En ondanks dat Adele zelden wat goed deed, positief blijven en prijzen, als iets goed ging en anders gewoon neutraal corrigeren...

Adele brengt de dummy ook weer terug.

Op de tweede dag in Tekelenburg ging bij Adele plots de stuiver vallen. Ze begon weer te werken, alles wat ze vroeger deed, ging weer. We bleven bewust weinig doen met haar, maar wat ze deed, deed ze goed en ze werd enkel positiv bevestigd. Wat een belevenis!

Foppe op weg naar het water.

Foto: U. Wegerhoff

Op de derde dag bleek het bijna dat Foppe nu genoeg had van het water. We oefenden aan een zouthoudend water. De instap was moeilijk. Foppe heeft bij elk nieuw waterkant moeite om in te gaan. Hij gaat dan het liefst heel langzaam in. Maar deze keer was dit niet mogelijk. En wat heeft hij verzonnen? Hij toonde angst voor een zwemmend stukje hout! Hij deed zo moeilijk dat we afgebroken hebben en op een andere plek gingen oefenen. Daar lette ik vanaf begin op dat hij geen capriolen kon uithalen en hij zwom dan ook zo naar de overkant om de eend te zoeken en met haar terug te zwemmen.

Wolfgang gooit de eend in het water. Foppe mag toekijken.

Natuurlijk kwam me Foppe niet zo makkelijk vanaf. Aan het eind gingen we toch nog een keer bij de eerste instap oefenen. Deze keer ook op alles voorbereid. Foppe aan het touwtje, ik klaar om hem goed te dirigeren en met mijn stem te dwingen. Maar welk wonder, het ging heel makkelijk en Foppe zwom zo naar de overkant, ging zoeken in het water en in het riet, vond de eend en bracht ze terug, weliswaar op de landweg. Maar Monika vond het voor deze keer goed.

Opletten! Vooraan, apport!

Foto: U. Wegerhoff

We hebben deze keer op alle locaties aan het water met schieten geoefend. Foppe deed het niets. Was een fijn hondje! 

Ik voel ook dat ik steeds meer met hem kan doen, zoals Josette zegt: we worden een steeds betere combinatie. Het voelde heel fijn dat ik hem midden in de plas zwemmend, naar links in plaats naar voren kon sturen. Voor het eerst lukte het me dat hij het contact met mij aan de oever gebruikte om hem op afstand te sturen.

Een sterke helling naar het water.

Foto: U. Wegerhoff

Foppe heeft nog steeds moeite met het instappen in het water. Steeds moet hij de eerste keer geholpen worden. Als hij kan, gaat hij dan erg langzaam, stap voor stap het water in. Nu is het zo dat het niet erg is als de hond langzaam in het water gaat. Maar hij moet wel daar waar ik hem aanzet in de richting, die ik hem aanwijs in gaan. Als de hond langzaam in gaat kan hij de geur van de vluchtende watervogel beter volgen en is spoor niet beschadigd door golven van het inspringen. 

Ik werk eraan dat Foppe rustig en direct maar zonder springen het water ingaat. Dat betekent, nog heel veel verschillende oevers te zoeken en hem met zwemlijntje geen kans geven om aan de oever heen en weer te dartelen en dan met omhooggetrokken potjes de eerste stappen in het water te maken.

Foppe is voor het eerst in zout water.

Tijdens het weekeind in Tekelenburg hadden we heel veel verschillende oevers en ik kon echt goed oefenen. Maar bij elk nieuw, onbekend oever opnieuw... Foppe heeft gewoon nog veel ondersteuning nodig! Eenmaal in het water deed Foppe serieus zoekwerk. Hij begreep goed dat hij in het water en in het riet moest zoeken.

Hij zwemt naar de eend ....

Het prachtige weer heeft ons van 08:00 tot 18:00 aan het werk gehouden en we hebben zelfs op zondag, de laatste dag tot 19:00 doorgewerkt. Omdat de training meer combinatiegericht was dan vorige keer, hebben Foppe en ik optimaal geprofiteerd.

en brengt ze terug.

Kracht zetten om met de buit te klimmen.

Foto: U. Wegerhoff

Het werken met Foppe en met Monika wordt steeds intensiever. We hebben ons tot doel gezet dat we over een jaar de Duitse Zweetproef (spoor van de lengte van 1000 m en 25 uur oud) zouden willen absolveren met Foppe. Als het mogelijk is zou ik ook heel graag de tweede proef die Foppe in Duitsland mag doen, absolveren. Dit is de 'Verbandsgebrauchsprüfung' en houdt bos-, water-, veldwerk en volgzaamheid in. De proef duurt twee dagen en houdt 24 onderdelen voor- en 18 onderdelen na de schot in. De hele proef is op de jacht uitgericht en er zijn meestal 4 kandidaten die samen de proef doen. Beoordeelt wordt ook de combinatie. Maar het is geen show. De hond kan punten scoren die tijdens de jachtsituatie onverwachts gebeuren. 

Prima jongen, goed gedaan, geef  ze me de dan, de eend!

Foto: U. Wegerhoff

Omdat de Nederlandse jachtproeven zeer op de blindelingse gehoorzaam van de hond uitgericht zijn, ben ik nog onzeker of ik ook Nederlandse proeven zou gaan doen. Blindelingse gehoorzaam is vooral de Labrador gegeven, (bij voorbeeld het vooruit sturen, zitten en verder sturen in een andere richting of het niet pakken van een verleidingsdier, attrappe). In Duitsland zou het de jacht niet dienen als de hond bijvoorbeeld niet op de geur afgaat als hij die krijgt. Ook als hij minder punten zal krijgen omdat hij de verkeerd eend eerst gebracht zou hebben vindt de Duitse eigenaar van de getrainde jachthond waardeloos. De buit moet binnen handbereik af te nemen wezen, maar de hond krijgt geen punt meer als hij direct voor de baas gaat zitten en de baas gaat aankijken en hem de buit omhooghoudt. Ook tijdens het volgen moet de hond op de voet volgen, maar hij mag wat achter lopen, op paden van de reeen is het immers vaak enkel voor een iemand plek, dan kan de hond niet naast lopen.....
Misschien denkt de Nederlandse KNJV eens over na waaraan een jachthond voor en na de schot eigenlijk zou moeten voldoen. Bij het blindelings opvolgen van de bevelen kan de hond zeker in de praktijk vaak te laat wezen om tot succes te komen. Een show tijdens de jacht is lachwekkend - en gevaarlijk. Eigen initiatief van de hond is gewenst - maar daarom moet hij juist heel goed getraind wezen. Er mogen immers geen voor de hond gevaarlijke situaties ontstaan. En natuurlijk moet de goede jachthond ook absoluut volgzaam wezen om tot alle tijden af te roepen wezen.
De laatste tijd heb ik vaker gelegenheid gehad om Monika en haar drie Irish Setters toe te kijken tijdens het werken. Wat een belevenis om te zien hoe haar honden luisteren en vol van passie wezen. Zulke jachthonden laten niets te wensen over!
Het lijkt me heerlijk zulk betrouwbare honden te hebben.