Mijn eerste jagdproef met Foppe, een zweetspoor uitwerken.

Verbandschweissprüfung in het Tekkelenburger Land.

Vandaag, 07.09.2014 hebben Foppe en ik de eerste proef in Duitsland gedaan. 

Foppe wacht op zijn werk.

Op aandringen van Monika, mijn instructrice, heb ik Foppe en mij voor de zweethondenproef aangemeld. Het was niet niks, een spoor, 20 uur oud, 1000 m lang en met 250 ml zweet uitgedruppeld te vinden. Hoe goed was ons samenspeel? Kon ik de hond al voldoende lezen? Monika had me bij elk training steeds weer tips gegeven en eigenlijk was ik ook goed voorbereid. 

Je kunt hier voor de 1e, 2e of 3e prijs gaan. En dan is er nog de winnaar van de dag. Je mag de proef 2 keer doen als je niet gelijk de 1e prijs haalt. Maar mijn Foppe heeft meteen de 1e prijs gehaald! Wat een dondersteen, mijn Foppe! De beste van de dag werd een Labrador. De tweede was een Duitse Staander Draadhaar en derde werd Foppe, de Stabij!!!! Wat was ik blij!

Maar ik zal toch nog wat meer vertellen wat er allemaal op zo een dag gebeurt:

Nog in het donker, om half zes, zijn we weggereden en om half acht hebben we de locatie in het Tekkelenburger Land bereikt.

Papieren laten controleren bij de Obmann.

Ik trof een heel gezellig groepje mensen aan. De ontspannen sfeer deed me goed. Gelukkig kende ik al drie personen. Eigenlijk was er geen reden om zenuwachtig te wezen, maar toen we eenmaal op weg naar het revier reden kreeg ik het toch nog wat benauwd. Zoals steeds kort voor de proef, het examen of een belangrijk gesprek...

 

Twee van de drie keurmeesters die achter me

aan zouden gaan om het werk te beoordelen.

We hadden nummertjes getrokken en ik had nummer 3. Dus kwam ik als laatste aan de beurt. Ik was blij dat ik niet de eerste was. Maar gelukkig waren we alleen maar drie personen. Het wachten met veel spanning in het lichaam is ook niet aangenaam. Een beetje adrenaline produceren is goed. Dat houdt je scherp. Toch zal het nog net niet vermoeidheid oproepen.

De zweetriem ligt klaar.

Gister avond had het nog geregend. We konden dus niets meer van zweet herkennen op takken of bladen. De (gemaakte) wondbedden waren overal... of waren het echte leger van het wild dat hier ligt? In ieder geval waren heel veel dieren (spreek reewild) thuis in dit bos. Twee keer kon ik haar van de ree herkennen. Dit was alles, wat ik zelf herkennen kon.

De keurmeesters, Foppe en ik na gedaan werk.

Foppe heeft het heel goed gedaan. Hij ging na enig aarzelen ook over de drie beekjes met modderoevers. Dit had ik niet met hem geoefend. Gelukkig kon ik hem zonder problemen laten zitten aan de overkant en dan op mijn gemak over de beekjes springen.

Twee keer was hij aan het zoeken en dacht ik al dat hij het niet zou vinden. De ene keer kwamen we een helling omhoog, op een straatje, vervolgens liep de spoor een stukje op het straatje en verderop ging het weer aan de ander kant het bos in. Gelukkig heb ik hem tijd gelaten en ben niet gelijk achteraan gaan lopen. Zo heeft hij toch nog de juiste spoor weer opgenomen. De tweede keer heeft hij naar twee paddenstoelverzamelaars getrokken. Maar ook hier herstelde hij zich zelf weer.

Wat een blijdschap, toen we bij de ree aankwamen. Foppe en ik kregen een takje van een eikenboom en het jagdhoorn werd geblazen.

Een van de keurmeesters heeft Foppe later 

nog in de auto getrakteerd op snoepjes.

De drie keurmeesters en de aspirant-keurmeester waren zeer tevreden met het werk van ons. Beoordeeld werd de hond en de samenwerking hond - baas. Ze hebben de hele spoor achter mij aangelopen.

Helemaal happy gingen we terug en hebben we tot de bekendmaking van de resultaten nog ervaringen uitgewisseld.

 

Het papiertje...

Opnieuw gesterkt in het geloof dat de Friese Stabij een super Jachthond is met een zeer goede neus wil ik verder met hem werken en hem ook in Duitsland bekend maken. Zodat hij niet meer als vanochtend bekeken wordt als een vreemde eend.....

 

Op de rit naar huis. Moe, maar tevreden.

Wildongeval: auto tegen ree.

Dit stuk raakt de jagdhondenopleiding aan de zijlijn. Sinds ik me bezig houd met het onderwerp jagd hoor ik zo vaak van voertuigongelukken met wild. Daarom is dit verhaal ontstaan. Misschien kunnen de de racers onder de automobilisten na het lezen van dit stukje ook buiten de bebouwde kom de voet wat van het pedaal nemen en aan het wild denken...  

Veel te vroeg....

Eigenlijk hadden we op die dag voor waterwerk afgesproken met onze trainster. Maar net voordat we weg moesten rijden ging de telefoon. Er was een verkeersongeluk met een ree in de vroege ochtenduren gebeurd. De trainster als jager en pachter van een revier had de verantwoordelijke taken te overnemen om de ree te zoeken en op toegepaste wijze te verwijderen. Omdat Ute en ik natuurlijk nog veel moeten leren als versgebakken jagers vroeg ze ons of we wilden helpen het dier te zoeken. We konden dan aan dit dier oefenen het open te maken en het van de ingewanden te ontdoen.

Ja natuurlijk, dat wilden we wel! Dus hadden we die ochtend in plaats van jagdhonden opleiden, reewild openbreken en ons verdiepen in de anatomie van de ree.

Zo lag de bok op de zijkant van de straat.

We moesten geen nazoeken organiseren. Bij de plaats van het ongeluk aangekomen lag het dier aan de zijkant van de straat. De bok is blijkbaar heel snel overleden aan de verwondingen van organen. Het dier zag er gezond, krachtig en goedgevoerd uit. De nek lag verdraaid t.o.v. het lichaam maar verder zag je geen bloed of botbreuken. Het gewei was prachtig, mooi gepareld en had een grote omvang.
Het lichaam was nog warm. We transporteerden het naar de jagdhut en hebben daar het dier opengesneden naar aanleiding van Monika.

Er was een mix van bloed, darm- en blaasinhoud  en beschadigde lever te zien.

De auto moet met grote snelheid gereden hebben. De botten waren aan verscheidene plekken stuk, het bekken, de ribben en en ook de rug. De organen waren erg gekwetst, in de hele buikholte was een sop (of soep, hoe je het wilt noemen) van bloed en darminhoud.

Droevig dat een zo prachtig dier op zo een manier gedood wordt.

In Nordrhein-Westfalen werden 2012/2013 in het totaal 95'056 reeën gedood. Daarvan werden 28'130 verkeersongelukken (incl. gewonde/dode kalfjes door de maaimachines van de boeren geraakt) toegeschreven.

Zo is de anatomie moeilijk te leren...

Hier is een stuk van het wervelkolom de ribben en de schouder te zien. Vraag me geen details!

Dit vlees is hooguit nog voor eigen gebruik te consumeren. Maar omdat het zo opengescheurde darmen etc... had zou ik het niet willen eten. Wat een zonde toch!

Foppe interesseert zich meer voor de andere

honden dan voor het gebeuren rond de ree.

In de tussentijd hebben de vier Setters (drie van Monika en Adele van Ute) en mijn Stabij Foppe op het omheinde plaats rondgescharreld. Men zag wel dat de drie van Monika vaak meemaken dat een ree opengebroken wordt. Ze krijgen dan ook steeds wat lekkers te eten. Adele heeft na lange aarzeling wat genomen en Foppe wilde niets. Voor mij is dat in orde, hij heeft tot nu toe nooit aangesneden (geprobeerd een hapje van het te apporterende wild te nemen).

Adele heeft wel een hapje genomen.

"Het is saai hier"; Foppe zou liever willen speuren of iets anders spannends doen, "maar vrouwtje houdt zich zo lang met de ree op... " . Foppe vond de geur van het verse vlees niet echt spannend. maar wel de geur van de deken (het vacht).  

Wat zal ik ermee?

In Duitsland zijn er door het hele land 'Schweisshundestationen'. De adressen zijn toegankelijk voor elke jager. Als het wild gewond vlucht is het gewenst dat men iemand inschakelt met een goede hond die ervaring heeft en het gewonde dier ook vindt. Mij is opgevallen dat toch veel jagers geen eigen hond hebben hier. Ik vind dit niet weidelijk. Vooral eenden, ganzen en hazen zal men met een hond laten zoeken. Men wil tenslotte de dieren niet ergens gewond laten lijden.

De honden van de 'Schweisshundestation' zijn enkele keren per week aan het werk. Ze vinden de vluchtenden dieren steeds omdat ze veel ervaring hebben.

De eigenaren/leider van deze honden moeten jager zijn omdat ze soms het gewonde dier nog moeten doden, spreek verlossen van de pijn. En dat is alleen voorbehouden aan jagers. In Duitsland zijn op de 'Schweisshundestationen' vooral Zweethonden ingezet. Je moet steeds klaar staan voor je collega jager en je doet dit zonder betaling. Ooit dacht ik dat dit wel wat voor een Stabij leuk zou kunnen zijn. Maar sinds ik de fijnheden weet daarover weet ik dat het de volgende jaren nog niet mogelijk wordt voor Foppe en mij.

Een beetje rondwentelen en contact maken...

Ter herinnering heb ik deze foto gemaakt. Wat een prachtig gewei had deze bok! Monika heeft veel emoties gehad bij het hele gebeuren. Je voelt het: ze is in hart en nieren jager en houdt van deze dieren. Ze zorgt voor een gezonde populatie en wil dat zulke bokken mogelijkst goed en veel vererven. Nooit zal ze het toelaten als pachter van dit revier, dat zo een bok geschoten zal worden door haar collega's jager.
Bij deze gelegenheid heeft ze ook weer gesproken over respect voor de natuur en over het omgang ermee om dit ook te tonen. Ze houdt van de oude jagersrituelen en houdt die hoog met het toepassen ermee.

Deze bok zal geen jager schieten,

dit is een toekomstbok!

Eindelijk!

De tijd holt langs me heen. Ik heb veel geleerd, de laatste maanden. Maar daarover vertel ik straks meer. Eerst wil ik wat over Foppe vertellen.

Na een lange pauze heb ik vanochtend weer eens met Foppe gespeurd. 300 meter met twee wondbedden en 250 ml zweet (bloed van een rund). Hij deed het met veel enthousiasme. Maar ik zag dat hij na ca. 200 meter aan concentratie verloor. Desondanks waren Monika en ik heel blij met zijn werk. 

Dummy met fazantenveren.

 

Daarnaast hebben we natuurlijk ook weer de apporteerstraat afgewerkt. Het moeilijke aan het apporteren is dat het in het begin leuk is voor de hond maar dat hij het naarmate hij het vaker moet doen, hij gaat weigeren of treuzelen. Foppe doet het bedachtzaam. Hij is vrij goed in het evenwicht. Maar soms probeert ook hij om onderuit te komen. Vandaag was ik tevreden met zijn werk. Wel zag ik dat aan zijn nekspieren de opgebouwde kracht weer teniet is gedaan. Zo moet ik weer gaan oefenen met de zware dummy's. Hij heeft niet meer de kracht als in afgelopen herfst.

 

Hoe lang moet ik hem nou nog houden?

 Ik heb met Bessel ook de apporteerstraat gelopen. Bij Bessel is het apporteren heel anders. Hij holt naar de dummy toe, draait hem met de poot om, pakt hem heel snel op en laat de dummy soms te vroeg vallen. Alles een zaak van het aanleren. Maar ik corrigeer hem niet zo streng meer, hij zal plezier hebben in zijn oude dagen.

Zo goed?

 

Toen ik op mijn kollega's moest wachten liep ik met Bessel wat rond. Nog geen honderd meter van mij vandaan zag ik toevallig een reegeit weglopen. Kort daarna was een jong reetje aan het janken. Er was een tweestrijd in me. Zou ik nu dat jong daar gaan zoeken met mijn fototoestel in de hand of zou ik me terughouden en de kraamkamer niet verstoren? 

Het hele speelde in het revier van Monika af, ze is jager en heeft hier het zeggen. Maar juist zij was er nu met mijn collega aan het speuren. Ik schatte in dat ze toestond dat ik een kijkje neem. Ik heb tenslotte net 9 maanden school tot opleiding voor jagers achter de rug en weet hoe ik me moet gedragen. 

 

Bambi, een paar dagen oud.

Zo heb ik Bessel vastgebonden aan een boompje en ging zoekend het hoge gras, bramen en jonge boompjes in. En waarachtig, daar lag het! Voor het eerst in mijn leven heb ik zo een klein wezentje gezien. Mijn dag kon niet meer stuk. Dolgelukkig heb ik mijn kollega's en Monika ingelicht en de foto's laten zien. En natuurlijk wil ik ze ook hier laten zien.

En hier is hij dan, mijn Jägerbrief. Daarvoor heb ik 9 maanden geleerd, de schoolbank gedrukt, excursies gemaakt, man en honden minder aandacht geschonken en de blogbijdragen op een minimum gereduceerd. 

  

Een mooi stuk papier, mijn oorkonde als jager.

Met het weten van wat ik alles in de opleiding heb geleerd loop ik heel anders door de natuur en zie inderdaad nog veel meer dan vroeger en kan de geluiden ook beter plaatsen of rechercheren

Foppe's weg Foppe tot fokreu.

Het ingewikkeld verhaal over voorwaarden en samenwerking om een Nederlandse reu in Duitsland tot fokreu te keuren.

Foppe, 13 weken en heel ondernemend.

Vanaf begin stond ik open om mijn kleine Foppe later als dekreu in te zetten als hij geschikt is ervoor. Het haakje bestond wel daarin, dat ik mijn woonzit in Duitsland heb en dat daar geen vereniging voor Stabij's is. Dus had ik de medewerking nodig van de NVSW (Nederlandse Vereniging Stabij- en Wetterhoun). Heel vlot kreeg ik info's. Ik zou gewoon bij Raad van Beheer in Nederland vragen wat ik zou moeten doen. Maar daar was ik aan het verkeerd adres. Ze wilden zich niet bemoeien met een reu die in het buitenland stond. Ook al was hij van Nederlandse afkomst. Dus weer info's opgehaald bij de NVSW. Deze keer kwam ik bij iemand terecht die meer wist. Ze was zeer behulpzaam, maar hoe teleurstellend, ik moest volgens haar mijn reu eerst in Duitsland overschrijven, het zou niet gaan zonder Duitse stamboom (achteraf blijkt dit alleen voor teven te gelden omdat de pups ook een Duitse stamboom krijgen). Ze verwees me naar de VDH (Verein Deutsches Hundewesen). Daarnaast kreeg ik ook al de Nederlandse voorwaarden aan die een Stabij als fokreu moet doen.

Foppe is het liefst buiten en observeert alles wat beweegt.

 Dekreu worden in Nederland:

• minimaal 2 x een Zeer Goed  op een hondententoonstelling, gekeurd door een Nederlandse erkende keurmeester
• HD - uitslag (heupfoto met officiële beoordeling op heupdysplasie)
• inventarisatie van de hond door een door de NVSW erkende, benoemde persoon  
• aanmelden bij de FAC (Fok Advies Commissie van de vereniging)

Na enkele pogingen kreeg ik de juiste persoon van de VDH telefonisch te spreken. Eindelijk iemand in Duitsland die me verder kon helpen. Het was nogal een ruw wakker worden. Gelukkig kreeg ik al de voorwaarden per mail en kon ik nogmaals alles op een rijtje zetten voor mij.

Tentoonstellingen - niet ons hobby, maar ook geen probleem voor ons.

 
Dekreu worden in Duitsland:

• HD - uitslag met beoordeling door een door de VDH aangewezen dierenarts (foto moet onder narcose gemaakt worden bij een dierenarts naar keuze, de hond moet minimaal 16 maanden oud wezen).
• DNA-bepaling (door eigen dierenarts afgenomen, en naar het van de VDH aangewezen laboratorium gestuurd)
• minimaal 3 x een Zeer Goed op een hondententoonstelling gekeurd door drie verschillende keurmeesters, de hond moet minimaal 1 jaar oud wezen.
• Foktoelatungstest door VDH (twee onderdelen: gedragsbeoordeling en vormwaarden)
• Stamboom, Registratiebewijs en bewijs van Export pedigree

Toen ik eenmaal wist wat ik moest doen ging het aan het kiezen van de deskundigen betreffende artsen en keurmeesters. Ik ben 160 km gereden voor de dierenarts om de heupen te röntgen. Mijn trainster heeft me deze aanbevolen. Jammer genoeg hebben de kilometers niet geholpen om een goede uitslag te krijgen. Het werd een C1. In Duitsland wordt de indeling A, B, C, D gemaakt en dan nog deze in 1 en 2 onderverdeeld. 1 is dan het betere resultaat. Ook een verschil met Nederland is dat de Noorbergerwaarde niet bepaald wordt. Ik heb hem nu toch nog aangevraagd, maar ja, de molen malen langzaam, de betreffende dierenarts is met vakantie en ik moet nog afwachten of ze die nog gaat bepalen.

De DNA-bepaling was een kleine moeite, maar ik moest eerst het formulier van de VDH hebben en dit mijn dierenarts overhandigen. Hij stuurde het bloed met formulier aan het laboratorium en ik kreeg via VDH de uitslag inclusiev rekening terug.

Wat gaan we doen?

 

Dan de tentoonstellingen. Voor Nederland (de NVSW), moest Foppe door twee van de vereniging erkende keurmeesters gekeurd worden. Voor Duitsland (de VDH) moest ik bij drie verschillende keurmeesters wezen. Ik koos dus voor een tentoonstelling in Nederland en twee in Duitsland. Op de laatste (twee dagen, Nationaal en Internationaal) waren ook twee keurmeesters uit Nederland, van de NVSW erkend. Mijn geluk, anders zou ik nog eens een tentoonstelling moeten bezoeken zodat Foppe aan de voorwaarden van de NVSW voldoet.

Foppe in de voorgrond, achter in het water Bessel, op de NVSW-wandeling.

 
Op de laatste tentoonstelling was ook de VDH en ik heb me tevoren aangemeld voor de gedragstest en de vormwaardebeoordeling. De gedragstest was eigenlijk niets anders als wat in elk hondenschool geoefend wordt:

• begroeten van een ander persoon met hond zittend naast baasje
• hardlopen met de hond naast zich
• met de hond door een groep mensen bewegen 
• de hond laten betasten door een vreemde persoon
• de hond zijn tanden laten zien ter beoordeling van tandvlees en stand van gebit
• met de hond bij een vreedzame hond langsgaan
• de hond laten verdringen door een vreemde persoon
• de hond vastbinden, weggaan en een vreemde persoon gaat naar hem toe

Foppe bestond deze test met bravoure. De gedragstherapeute stond onder indruk en vond hem zeer vriendelijk.

Foppe aan het dollen na de inventarisatie.

De vormwaarde werd door een keurmeester afgenomen die alle hondenrassen mag beoordelen. Ook hij vond Foppe prima qua karakter en vorm.

Het protocol: gedrag is vriendelijk en evenwichtig

Met al de gegevens heb ik de laatste stap gezet: ik moest nog de inventarisatie bij de NVSW laten doen. En dit gebeurde afgelopen zondag. Daar aansluitend hebben we bij prachtig weer nog een mooie wandeling gemaakt. Het was de eerste keer dat Foppe met zoveel honden liep. Ik had enigszins moeite om Bessel en Foppe in de gaten te houden. Bessel zag ik een keer naar mij zoeken. Hij kon me met zijn slechte ogen niet zien en ging de verkeerde kant op toen ik hem riep. Gelukkig heeft hij goed geluisterd en kwam toch nog terug. Foppe ging geheel zijn weg. Ik was hem 2 keer kwijt. Hij viel steeds meer terug en zocht me blijkbaar achterin van de groep. Maar ook hij vond me tenslotte weer en hij was helemaal niet in paniek. Hij is erg zelfstandig, mijn Foppe! Goed voor de jacht te gebruiken.

Foppe tijdens het jachttraining. Hij doet het uitstekend.

Eenmaal thuis heb ik Foppe meteen aangemeld als fokreu. En sinds gisteren staat hij officieel op de site van de NVSW. Ik verheug me erop om Foppe met al zijn goede kwaliteiten ter beschikking stellen foor de fok zodat zijn genen het heerlijke ras van de Friese Stabij kan verrijken.

Gewoon lief!